Święci i autorzy

Brat Wawrzyniec

Brat Wawrzyniec od Zmartwychwstania urodził się jako Nicolas Herman około 1614 roku w Hériménil w księstwie Lotaryngii, w ubogiej rodzinie. Jako młody człowiek służył jako żołnierz w wojnie trzydziestoletniej i został ranny, pozostając kulawy do końca życia. Swoje nawrócenie wiązał z chwilą w osiemnastym roku życia, gdy patrząc w środku zimy na nagie drzewo i uświadamiając sobie, że Bóg w stosownej porze znów okryje je liśćmi i owocami, został tak poruszony Opatrznością Bożą, że już nigdy nie otrząsnął się z tego wrażenia. Po okresie pracy jako lokaj, w którym – jak sam relacjonował – był niezdarnym sługą, który wszystko tłukł, około 1640 roku wstąpił jako brat zakonny do klasztoru karmelitów bosych w Paryżu i przyjął imię Wawrzyniec od Zmartwychwstania. Prawie całe następne pięćdziesiąt lat spędził w klasztornej kuchni, a w późniejszych latach naprawiając sandały współbraci, i zmarł w Paryżu 12 lutego 1691 roku.

Nie napisał żadnej książki. Zachowało się kilka listów, zbiór krótkich maksym duchowych i zapis czterech rozmów spisanych przez Josepha de Beaufort, kapłana archidiecezji paryskiej, który odwiedzał go w ostatnich latach i wydał ten materiał wkrótce po jego śmierci; te nieliczne stronice, zebrane razem, tworzą niewielki klasyk znany jako Praktykowanie obecności Bożej. Jego nauka jest rozbrajająco prosta: dusza może żyć w nieustannej, kochającej świadomości Boga pośród najbardziej służebnej pracy, tak że – jak mówił – posiadał Boga równie spokojnie w hałasie swojej kuchni, jak klęcząc przed Najświętszym Sakramentem. Brat Wawrzyniec nigdy nie został kanonizowany ani beatyfikowany i Kościół nie przyznaje mu czci liturgicznej; pamięta się go po prostu jako brata zakonnego karmelitów, którego kilka stronic jest czytanych i kochanych od ponad trzech stuleci, zarówno przez katolików, jak i protestantów.