Święty Efrem Syryjczyk
Św. Efrem Syryjczyk urodził się około 306 roku w Nisibis w Mezopotamii (w dzisiejszej Turcji), a zmarł 9 czerwca 373 roku w Edessie, wycieńczony posługą ofiarom głodu i zarazy. Diakon, a nie kapłan, służył Kościołowi jako nauczyciel i przede wszystkim jako poeta, tworząc w języku syryjskim, a nie w greckim czy łacińskim. Jest pomostem między semickim światem Biblii a szerszą tradycją chrześcijańską.
Sławiony jako jeden z największych hymnografów Kościoła, zyskał tytuł „Harfy Ducha Świętego”. Jego hymny i homilie wierszem wyjaśniają Pismo Święte i bronią prawowiernej wiary przed herezją za pomocą żywych obrazów i pieśni, a część z nich ułożono, by śpiewały je w kościele chóry kobiece. Czczony jako Ojciec i doktor Kościoła – jedyny pisarz syryjski noszący ten tytuł – został ogłoszony doktorem w 1920 roku przez papieża Benedykta XV.
Wybrane cytaty
“Błogosławiona dusza, która czuwa w nocy, bo Oblubieniec przychodzi wtedy, gdy się Go najmniej spodziewamy.”
“Jak deszcz użyźnia ziemię, tak łzy pokuty użyźniają duszę, by ziarna łaski mogły się w niej zakorzenić i rozkwitnąć.”
“Cierpliwość jest korzeniem pokoju; dusza, która potrafi czekać na Boga, nigdy się nie zawiedzie, bo Jego czas jest zawsze doskonały, a Jego zamiary zawsze dobre.”
Crucis