Święty Gerard z Brogne
Święty Gerard z Brogne (ok. 895 – 3 października 959) był szlachcicem z okolic Namur, w dzisiejszej Belgii, który przez pewien czas służył jako żołnierz i dworzanin, zanim zwrócił się całkowicie do Boga. Na ziemi należącej do jego rodziny w Brogne założył około 919 roku klasztor, a po latach spędzonych jako mnich w Saint-Denis koło Paryża, gdzie kształcił się w ścisłym życiu benedyktyńskim, wrócił, by nim kierować jako opat.
Sława świętości i rzetelnej dyscypliny sprawiła, że książęta i biskupi powierzali mu reformę klasztorów w całej Lotaryngii i Flandrii. Stał się jedną z wielkich postaci dziesiątowiecznego odrodzenia monastycznego w Niderlandach, obok reform z Cluny i Gorze, przywracając surową Regułę świętego Benedykta w licznych podupadłych klasztorach. Pokorny i surowy, w ostatnich latach życia wrócił do ciszy Brogne, gdzie zmarł. Czci się go jako świętego i ojca reformy monastycznej.
Crucis