Święty Jan Damasceński
Święty Jan Damasceński (Jan z Damaszku) urodził się około 675 roku w Damaszku w Syrii, znajdującej się wówczas pod panowaniem muzułmańskim, a zmarł około 749 roku w klasztorze Mar Saba koło Jerozolimy. Pochodził z wpływowej rodziny chrześcijańskiej i przez pewien czas pracował w administracji kalifa, zanim wyrzekł się świata, by zostać mnichem i kapłanem, poświęcając się modlitwie, studiom i pisaniu na pustyni judzkiej.
Uważany często za ostatniego z Ojców greckich, zebrał i uporządkował teologię Wschodu w swoim wielkim dziele Źródło poznania, którego część „Dokładny wykład wiary prawosławnej” stała się podstawowym tekstem zarówno dla chrześcijaństwa wschodniego, jak i zachodniego. Gdy cesarze bizantyjscy rozpoczęli ikonoklastyczną kampanię przeciw świętym wizerunkom, Jan – pisząc bezpiecznie poza ich zasięgiem – stał się najwybitniejszym obrońcą czci ikon, nauczając, że skoro Bóg stał się widzialny w ciele w Chrystusie, godzi się oddawać cześć świętym obrazom. W 1890 roku został ogłoszony doktorem Kościoła.
Wybrane cytaty
“Cześć oddawana świętemu obrazowi przechodzi na Tego, którego on przedstawia; oddajemy cześć, lecz adorujemy samego Boga.”
“Nie oddaję czci materii, lecz Bogu materii, który dla mnie stał się materią i dokonał mojego zbawienia.”
“Wiara jest przyzwoleniem duszy bez dociekliwych pytań; spoczywa w tym, co Bóg objawił.”
Crucis