Święty Pafnucy
Święty Pafnucy był egipskim biskupem z Teb, który przeżył ostatnie wielkie prześladowanie Kościoła na początku IV wieku. Uczeń mnichów pustyni, został pojmany w czasie prześladowania cesarza Maksymina i okrutnie torturowany za wiarę: stracił prawe oko i okaleczono mu jedną nogę przez przecięcie ścięgna; przeżył i został czczonym wyznawcą, tym, który cierpiał za Chrystusa, nie ginąc, a także biskupem otaczanym szacunkiem za świętość.
Najlepiej pamiętany jest ze swojego udziału w pierwszym soborze powszechnym w Nicei w 325 roku, gdzie cesarz Konstantyn miał go uhonorować, całując oczodół jego utraconego oka. Według dawnych historyków, gdy niektórzy na soborze chcieli zakazać małżeństwa wszystkim duchownym, Pafnucy – sam celibatariusz i asceta przez całe życie – powstał, by bronić przyjętej tradycji, a jego rada przeważyła. Stanowczy obrońca wiary nicejskiej przeciw arianizmowi, jest wspominany 11 września.
Crucis