Święty Romaryk
Święty Romaryk (ok. 570 – 653) był frankijskim szlachcicem wysokiej rangi na dworze królów Merowingów, który stracił ziemie i majątek rodziny w politycznych wstrząsach epoki. Znalazłszy się pod wpływem świętego Kolumbana i irlandzkiego ruchu monastycznego rozszerzającego się wówczas po Galii, a poruszony kazaniami świętego Amata, wyrzekł się bogactwa i światowej pozycji – uwalniając swoich poddanych – i został mnichem w opactwie Luxeuil.
Wraz z Amatem założył na swoich dawnych dobrach klasztor Remiremont (Romarici Mons, „Góra Romaryka”) w Wogezach w Lotaryngii, klasztor podwójny mnichów i mniszek, słynący z praktyki nieustannej modlitwy, laus perennis, w której chóry śpiewały chwałę Bożą w nieprzerwanej kolejności dniem i nocą. Romaryk w późniejszych latach kierował wspólnotą jako opat i zmarł tam w 653 roku. Jest czczony jako święty i ojciec życia monastycznego w Lotaryngii.
Crucis