Święta Teresa z Kalkuty
Święta Teresa z Kalkuty urodziła się jako Anjezë Gonxhe Bojaxhiu 26 sierpnia 1910 roku w albańskiej rodzinie w Skopju (we współczesnej Macedonii Północnej), a zmarła 5 września 1997 roku w Kalkucie w Indiach. W wieku osiemnastu lat opuściła dom, by wstąpić do Sióstr Loreto, i została wysłana do Indii, gdzie przez wiele lat uczyła w szkole w Kalkucie. W 1946 roku otrzymała to, co nazwała „wezwaniem w wezwaniu” – by opuścić klasztor i służyć najuboższym z ubogich, żyjąc wśród nich.
Za zgodą Kościoła założyła w 1950 roku Misjonarki Miłości, wspólnotę poświęconą opiece nad umierającymi, opuszczonymi, trędowatymi i nędzarzami, widząc w każdym z nich „Chrystusa pod przejmującą postacią”. Zgromadzenie rozprzestrzeniło się po całym świecie, a „Matka Teresa” stała się znana na arenie międzynarodowej jako żywy obraz miłosierdzia, otrzymując w 1979 roku Pokojową Nagrodę Nobla. Po jej śmierci jej prywatne pisma ukazały, że przez długi czas przechodziła wewnętrzną „ciemną noc”, służąc w wierze bez odczuwalnej pociechy. Została kanonizowana w 2016 roku przez papieża Franciszka.
Wybrane cytaty
“„W obliczu ubogich i opuszczonych dotykamy samego Ciała Chrystusa.””
“„Dawaj, aż zaboli, a potem daj jeszcze trochę, bo miłość mierzy się tym, ile kosztuje.””
“„Samotność jest najgłębszym ubóstwem; uśmiech i poświęcona chwila mogą być najhojniejszą jałmużną.””
Crucis