
Biblia w skrócie · Nowy Testament
Apokalipsa św. Jana
Apokalipsa · 22 rozdziały · 5 min czytania
Cytaty biblijne z Biblii ks. Jakuba Wujka (1599, wydanie z 1923 r.)
Pieczęcie i trąby. Czerwony smok. Niewiasta obleczona w słońce. To dziwne obrazy, owszem, ale każda wizja chyli czoło przed Barankiem.
Apokalipsa, napisana dla cierpiącego Kościoła, jest księgą nadziei, a Kościół od dawna widzi w tej Niewieście zarówno Maryję, jak i siebie samego.
Apokalipsa św. Jana jest ostatnią księgą Biblii i opowiada, jak Jezus Chrystus, Baranek zabity, jest Panem całej historii, jak zatriumfuje nad wszelkim złem i jak Bóg uczyni wszystko nowym.
Widzenie na Patmos
Księgę napisał człowiek imieniem Jan, zesłany na wyspę Patmos za głoszenie słowa Bożego. W dzień Pański usłyszał za sobą donośny głos i ujrzał Chrystusa stojącego pośród siedmiu złotych świeczników.
Pan Bóg oznajmił, kim jest: Jam jest Alpha i Omega, początek i koniec, mówi Pan Bóg, który jest, i który był, i który przyjdzie, Wszechmogący.
Apokalipsa św. Jana 1,8
Siedem Kościołów
Chrystus polecił Janowi napisać do siedmiu Kościołów w Azji Mniejszej, wśród nich do Efezu, Smyrny, Sardes i Laodycei. W każdym pochwalił to, co było wierne, zganił to, co szwankowało, i obiecał zwycięstwo tym, którzy wytrwają.
Do letniego Kościoła w Laodycei powiedział: Oto stoję u drzwi i kołacę; jeźliby kto usłyszał głos mój i otworzył mi drzwi, wnidę do niego i będę z nim wieczerzał, a on zemną.
Apokalipsa św. Jana 3,20
Uwielbienie w niebie
Potem Jan został wezwany przez otwarte drzwi do nieba. Ujrzał Boga na tronie, otoczonego dwudziestoma czterema starcami i czterema istotami żyjącymi, które bez wytchnienia śpiewały: Święty, Święty, Święty.
W ręce Boga był zwój zapieczętowany siedmioma pieczęciami i nikt nie mógł go otworzyć oprócz Baranka, który stał jakby zabity. Baranek wziął zwój, a całe niebo oddało Mu pokłon.
Pieczęcie i trąby
Gdy Baranek otwierał pieczęcie, wyruszyło czterech jeźdźców, niosąc podbój, wojnę, głód i śmierć. Piąta pieczęć ukazała dusze męczenników pod ołtarzem, wołające o sprawiedliwość, a szósta wstrząsnęła ziemią i niebem.
Przed siódmą pieczęcią Jan zobaczył sługi Boże naznaczone na czołach. Potem ujrzał wielki tłum ze wszystkich narodów, stojący przed tronem w białych szatach obmytych we krwi Baranka.
Siódma pieczęć przyniosła siedmiu aniołów z trąbami. Każda trąba ogłaszała ostrzeżenie przed sądem nad ziemią i wzywała świat do nawrócenia, a jednak wielu zatwardziło serca.
Niewiasta i smok
Następnie Jan ujrzał wielki znak na niebie: Niewiastę obleczoną w słońce, z księżycem pod stopami i z wieńcem z dwunastu gwiazd. Urodziła syna, który miał rządzić wszystkimi narodami, a wielki czerwony smok stał gotów go pożreć.
Dziecię zostało porwane do Boga, a Niewiasta uciekła na pustynię. W niebie wybuchła wojna i Michał ze swoimi aniołami strącił smoka, który jest starodawnym wężem, zwanym diabłem i szatanem. Kościół od dawna widzi w tej Niewieście zarówno Maryję, Matkę Mesjasza, jak i siebie samego.
Smok przekazał swoją moc bestii wychodzącej z morza, a druga bestia wyszła z ziemi, aby jej służyć. Razem domagały się czci i prześladowały świętych. Liczba bestii to sześćset sześćdziesiąt sześć, znak ludzkiej potęgi zwróconej przeciw Bogu.
Upadek Babilonu
Siedmiu aniołów wylało siedem czasz Bożego gniewu. Wtedy upadł Babilon, wielkie miasto, pijane krwią świętych, symbol każdej ziemskiej potęgi, która sprzeciwia się Bogu.
W niebie potężny głos wezwał wszystkich na ucztę weselną Baranka, bo Jego Oblubienica była już gotowa.
Potem niebo się otworzyło i Jan ujrzał jeźdźca na białym koniu, zwanego Wiernym i Prawdziwym. Na Jego szacie i na biodrze wypisane było imię: Król nad królmi i Pan nad pany.
Apokalipsa św. Jana 19,16
Ostateczne zwycięstwo
Bestia i fałszywy prorok zostali wrzuceni do jeziora ognia. Szatan został związany na tysiąc lat, a męczennicy królowali z Chrystusem. Potem został na krótko uwolniony, zgromadził narody do bitwy i został strącony na wieki.
Następnie Jan ujrzał wielki biały tron. Umarli, wielcy i mali, zostali osądzeni według swoich uczynków, a sama śmierć została wrzucona do jeziora ognia.
Nowe stworzenie
Potem Jan ujrzał nowe niebo i nową ziemię oraz Miasto Święte, nową Jerozolimę, zstępującą od Boga, przystrojoną jak oblubienica dla swego męża. Głos od tronu powiedział: I otrze Bóg wszelką łzę z oczu ich, a śmierci dalej nie będzie, ani smętku, ani krzyku, ani boleści więcej nie będzie, iż pierwsze rzeczy przeminęły.
Apokalipsa św. Jana 21,4
Zasiadający na tronie powiedział: Oto nowe czynię wszystkie rzeczy.
Apokalipsa św. Jana 21,5
Miasto nie miało świątyni, bo jego świątynią był Bóg i Baranek, i nie potrzebowało słońca, bo oświetlała je chwała Boga. Od tronu płynęła rzeka życia, a nad nią rosło drzewo życia.
Księga kończy się obietnicą Chrystusa, że przyjdzie niebawem. Duch i Oblubienica mówią: Przyjdź, a Jan odpowiada: Przyjdź, Panie Jezu!
Apokalipsa św. Jana 22,20
Główne przesłanie Apokalipsy jest takie, że Chrystus ukrzyżowany i zmartwychwstały jest Alfą i Omegą, a historia należy do Niego. W Baranku obietnice Starego Testamentu osiągają swój cel: zło zostaje osądzone, męczennicy doznają sprawiedliwości, a Kościół, Jego Oblubienica, zostaje zgromadzony w nowym stworzeniu. Msza Święta jest echem niebieskiej liturgii, którą widział Jan, a wierni żyją nadzieją dnia, w którym Chrystus powróci, a Bóg będzie wszystkim we wszystkich.
Rozważanie
W ostatnich słowach Biblia daje nam modlitwę złożoną z trzech słów: Przyjdź, Panie Jezu.
To modlitwa dla każdego, kogo wyczerpały łzy, strata i świat, który zdaje się przegrywać. Bóg otrze każdą łzę i śmierci już nie będzie.
Do tego czasu Baranek już zasiada na tronie i nic, z czym się mierzysz, nie jest poza zasięgiem Jego rąk.
Uczyń dziś te trzy słowa swoją modlitwą, ilekroć wiadomości ze świata albo twoje własne serce przytłoczą cię ciężarem.
Crucis