Święty Edward Wyznawca
Święty Edward Wyznawca (ok. 1003 – 5 stycznia 1066) był jednym z ostatnich anglosaskich królów Anglii, synem Ethelreda Nierozważnego. Dużą część młodości spędził na wygnaniu w Normandii podczas duńskiego podboju Anglii, a na tron wstąpił w 1042 roku. Jego długie panowanie zapamiętano jako czas względnego pokoju, a trwały przydomek „Wyznawca” zyskał dzięki osobistej pobożności, czystości, sprawiedliwości i szczodrej hojności wobec ubogich i Kościoła.
Łagodny i pobożny z usposobienia, uchodził za dokonującego cudownych uzdrowień – królewski „dotyk” na skrofuły wywodzono od niego – a przede wszystkim za fundatora i odnowiciela opactwa westminsterskiego, które wspaniale uposażył i w którym został pochowany; od tamtej pory jest ono kościołem koronacyjnym angielskich monarchów. Jego śmierć bez potomka otworzyła drogę normandzkiemu podbojowi jeszcze w tym samym roku. Został kanonizowany w 1161 roku i długo był czczony jako patron Anglii i angielskiego domu królewskiego, wzór chrześcijańskiego króla.
Crucis