Dogmaty Kościoła katolickiego
Dogmaty Kościoła katolickiego są prawdami objawienia Bożego, które Kościół, sprawując swój urząd nauczycielski, uroczyście i ostatecznie przedstawia jako objawione przez Boga, a więc takie, w które wszyscy wierni mają wierzyć przez posłuszeństwo wiary. Dogmat ma dwa elementy: jest prawdą zawartą w Słowie Bożym, spisanym lub przekazanym w Tradycji, i jest jako taki przedstawiony przez Kościół – czy to przez uroczystą definicję papieża lub soboru powszechnego, czy przez zwyczajne i powszechne Magisterium. O takich prawdach mówi się, że należy w nie wierzyć „de fide”, a ich świadome zaprzeczenie jest herezją.
Wielkie dogmaty rozwijają treść wiary wyznawanej w Credo: Trójca Święta – jeden Bóg w trzech Osobach; Wcielenie i dwie natury Chrystusa, określone na soborach takich jak w Nicei, Efezie i Chalcedonie; Odkupienie; siedem sakramentów i rzeczywista obecność w Eucharystii; prymat, a od 1870 roku nieomylność papieża; oraz dogmaty maryjne: Boże macierzyństwo Maryi, Jej wieczyste dziewictwo, Niepokalane Poczęcie i Wniebowzięcie. Dogmaty, dalekie od bycia jedynie abstrakcjami, są rozumiane jako pewne drogowskazy na drodze do Boga, strzegące tajemnicy Chrystusa i rozświetlające umysł, który pragnie poznać i pokochać prawdę przez Niego objawioną.
Wybrane cytaty
“Istnienie Boga można poznać z pewnością przy pomocy naturalnego światła ludzkiego rozumu, z rzeczy, które On stworzył.”
“W jednej Boskiej naturze są trzy Osoby: Ojciec, Syn i Duch Święty.”
“Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem, doskonałym w bóstwie i doskonałym w człowieczeństwie, jednym i tym samym Synem.”
Crucis