Święty Albert Wielki
Święty Albert Wielki urodził się około 1200 roku w Lauingen w Bawarii (we współczesnych Niemczech), a zmarł 15 listopada 1280 roku w Kolonii. Jako młody człowiek wstąpił do zakonu dominikanów i został najbardziej uczonym nauczycielem swojej epoki, wykładając w Paryżu i Kolonii, gdzie wśród jego uczniów był młody św. Tomasz z Akwinu, którego przyszłą wielkość, jak głosi tradycja, przewidział. Później był biskupem Ratyzbony, po czym powrócił do nauczania i pisania.
Ogarnięty nieskończoną ciekawością, pisał niemal o każdej dziedzinie wiedzy – teologii, filozofii, astronomii, biologii, chemii i wielu innych – zyskując tytuł Doctor Universalis („Doktor Powszechny”). Wiele uczynił dla wprowadzenia myśli Arystotelesa na chrześcijański Zachód i podkreślał, że staranne badanie przyrody i rozumu nie jest wrogiem wiary, lecz drogą do jej pogłębienia. Kanonizowany i ogłoszony doktorem Kościoła w 1931 roku przez papieża Piusa XI, jest czczony jako patron przyrodników.
Wybrane cytaty
“„Cierpliwy obserwator drobnych rzeczy uczy się cierpliwości wielkiego Boga, który troszczy się o wszystkie.””
“„Pokorny uczony skłania głowę przed tajemnicą, której nie może wyczerpać, i właśnie tam spotyka Boga.””
“„Wiara i rozum są dwoma skrzydłami jednego ptaka; niech żadne nie zostanie przycięte, bo Bóg dał oba, by wynosiły duszę ku górze.””
Crucis