Święty Antoni z Lérins
Święty Antoni z Lérins (ok. 468 – ok. 520) urodził się w Panonii Dolnej (na terenie dzisiejszych Węgier) i wcześnie osierocił. Powierzono go opiece św. Seweryna z Norikum, a po śmierci tego świętego męża oddano go krewnym i nauczycielom we Włoszech, gdzie od dzieciństwa kształtowano go w pobożności i nauce. Pociągnięty życiem ascetycznym, przez lata żył jako pustelnik w różnych miejscach północnych Włoch, choć rosnąca sława świętości raz po raz burzyła samotność, której szukał.
Pragnąc większego odosobnienia i stałości, przeszedł do Galii i osiadł wreszcie w słynnym klasztorze w Lérins, gdzie został mnichem i cieszył się szacunkiem za świętość, mądrość i dar duchowego doradzania, przyciągając wielu szukających jego wskazówek. Znany był też jako ten, który uzdrawiał. Zmarł w Lérins około 520 roku po zaledwie kilku latach pobytu, a pamięć o nim zachowało kazanie wygłoszone ku jego czci przez Ennodiusza z Pawii. Jest czczony jako święty, wzór życia kontemplacyjnego.
Crucis