Święty Apollo
Święty Apollo był egipskim mnichem IV wieku, który według starożytnych relacji ojców pustyni jako młody człowiek wycofał się na pustkowie Tebaidy w Górnym Egipcie i spędził około czterdziestu lat jako pustelnik w modlitwie, poście i surowej pokucie, zanim Bóg powołał go do szerszego dzieła.
W późniejszych latach, około osiemdziesiątego roku życia, zgromadził wielką wspólnotę monastyczną w Tebaidzie i nią kierował; mówi się, że liczyła ona wiele setek mnichów. Jego wspólnota była sławna wśród odwiedzających, którzy spisywali żywoty mnichów pustyni, z ducha radości, łagodności i miłości: Apollo nauczał, że słudzy Boży nie powinni być posępni ani przygnębieni, ponieważ oni, jak nikt inny, mają najpewniejszy powód do radości w nadziei zbawienia, a jego mnisi słynęli z pogodnych twarzy i wzajemnej miłości. Znany z mądrości, cudów i rozeznawania duchów, zmarł pod koniec IV wieku i jest czczony jako święty.
Crucis