Święty Benedykt Józef Labre
Święty Benedykt Józef Labre urodził się 26 marca 1748 roku w Amettes w północnej Francji jako najstarszy z piętnaściorga dzieci w zamożnej rodzinie rolniczej. Pociągało go najsurowsze życie zakonne, więc kolejno ubiegał się o przyjęcie do trapistów, kartuzów i cystersów, lecz za każdym razem uznano go za niezdolnego do życia we wspólnocie. Zrozumiał, że jego powołanie jest inne: być pielgrzymem Bożym, wędrującym pieszo do wielkich sanktuariów Europy.
Przez lata podróżował do Rzymu, Loreto, Asyżu, Composteli i innych świętych miejsc, nie posiadając niczego, śpiąc w ruinach i dzieląc się otrzymaną jałmużną z tymi, którzy byli biedniejsi od niego. W ostatnich latach życia osiadł w Rzymie, spędzając dni na modlitwie podczas nabożeństwa Czterdziestogodzinnego, a noce w Koloseum. Upadł i zmarł 16 kwietnia 1783 roku, a wołanie „święty umarł” rozeszło się po mieście. Kanonizowany w 1881 roku, jest patronem bezdomnych i pielgrzymów, świadectwem, że świętość można znaleźć w radykalnym ubóstwie i ukrytej modlitwie.
Wybrane cytaty
“Jedynym domem pielgrzyma jest Bóg; idź lekko, bo celem twojej drogi jest niebo.”
“Świętość ukryta jest najdroższa Bogu, który widzi to, czego nie dostrzeże żadne oko.”
“Niech świat tobą pogardza; wystarczy, że jesteś drogocenny w oczach Boga.”
Crucis