Święta Katarzyna ze Sieny
Św. Katarzyna ze Sieny urodziła się 25 marca 1347 roku w Sienie we Włoszech jako dwudzieste trzecie z mniej więcej dwadzieściorga pięciorga dzieci, a zmarła w Rzymie 29 kwietnia 1380 roku, mając trzydzieści trzy lata. Od dzieciństwa oddawała się modlitwie i miała wizje, a planom rodziny co do zamążpójścia sprzeciwiła się, aby poświęcić swoje dziewictwo Chrystusowi. Wstąpiła do trzeciego zakonu dominikańskiego, żyjąc najpierw w odosobnieniu, a potem rozdając się w posłudze chorym, ubogim i więźniom, i gromadząc wokół siebie szerokie grono uczniów.
Choć nigdy nie nauczyła się swobodnie pisać, podyktowała setki listów oraz swoje wielkie dzieło mistyczne, „Dialog o Bożej Opatrzności”. Nieustraszona doradczyni papieży i książąt, odegrała decydującą rolę w przekonaniu papieża Grzegorza XI, by zakończył awiniońską niewolę papieży i wrócił do Rzymu w 1377 roku, a później trudziła się nad uleczeniem schizmy zachodniej. Mówi się, że otrzymała stygmaty niewidzialne. Kanonizowana w 1461 roku, w 1970 została ogłoszona doktorem Kościoła – jako jedna z dwóch pierwszych kobiet tak wyróżnionych – i jest współpatronką Włoch i Europy.
Wybrane cytaty
“Wznieś się ponad siebie i chwyć Boga – nie cofaj się z powodu swojej małości, bo Ten, który uczynił cię małym, może też uczynić cię wielkim, jeśli tylko zgodzisz się, by cię podniósł.”
“Chrystus jest Mostem rozpiętym od ziemi do nieba; nie próbuj przeprawiać się przez rwący potok tego świata żadną inną drogą, bo innej drogi nie ma – tylko On może udźwignąć ciężar twojej przeprawy.”
“Łzy skruchy są cenne przed Bogiem – obmywają duszę z grzechu, chłodzą ogień pokusy i unoszą serce w górę na rzece pokornej miłości.”
Crucis