Święty Daniel Comboni
Święty Daniel Comboni (15 marca 1831 – 10 października 1881) urodził się w Limone sul Garda w północnych Włoszech i odczuwszy wcześnie powołanie do misji afrykańskich, przyjął święcenia kapłańskie i w 1857 roku wyruszył do Afryki Środkowej. Zetknąwszy się z druzgocącymi trudnościami misji – chorobami, upałem i śmiercią wielu towarzyszy – nie zniechęcił się, lecz opracował śmiałą nową strategię, wyrażoną w jego słynnym „Planie odrodzenia Afryki” i streszczoną w haśle „Zbawić Afrykę przez Afrykę”, opartą na zaufaniu do kształcenia rodzimego duchowieństwa i liderów świeckich.
Niestrudzony orędownik, który objeżdżał Europę, zbierając wsparcie, i gorliwie sprzeciwiał się handlowi niewolnikami, założył instytuty misyjne męskie i żeńskie – zgromadzenia znane później jako Misjonarze Kombonianie – by kontynuowały jego dzieło. W 1877 roku został konsekrowany na biskupa i mianowany wikariuszem apostolskim Afryki Środkowej, z siedzibą w Sudanie, gdzie pracował wśród tamtejszych ludów aż do śmierci w Chartumie w wieku zaledwie pięćdziesięciu lat. Został kanonizowany przez papieża świętego Jana Pawła II w 2003 roku i jest czczony jako wielki apostoł Afryki.
Crucis