Święty Ennodiusz
Święty Ennodiusz urodził się jako Magnus Feliks Ennodiusz w 473 lub 474 roku w rodzie galijsko-rzymskim. Po światowej młodości spędzonej we Włoszech poświęcił się służbie Kościołowi: został diakonem w Mediolanie, a około 514 roku biskupem Pawii. Należał do wykształconej chrześcijańskiej arystokracji ostrogockich Włoch, gdy rzymska literatura wciąż kwitła pod rządami barbarzyńskich królów, i był jednym z wybitnych pisarzy łacińskich tego późnoantycznego świata.
Wytworny retor, poeta i autor listów w ozdobnym stylu swoich czasów, pozostawił liczne i różnorodne dzieła: panegiryki, wiersze, wzorcowe mowy, żywoty świętych, a przede wszystkim obszerny zbiór listów, który rzuca cenne światło na społeczeństwo i Kościół jego epoki. Pamięta się go także z pism w obronie autorytetu papieża w czasie rzymskiego synodu; później wysyłano go z misjami papieskimi do Konstantynopola, aby uleczyć rozłam między Kościołem Wschodu i Zachodu. Zmarł w 521 roku. Jest czczony jako święty, a jego wspomnienie przypada 17 lipca.
Wybrane cytaty
“Koroną mądrości jest pokora, bo uczeni, którzy się nie korzą, pozostają głupcami przed Bogiem.”
“Zaszczyty tego wieku zanikają jak poranna mgła; szukaj chwały, której lata nie przyćmią.”
“Fortuna wywyższa i strąca, ale dusza zakotwiczona w Bogu przetrwa każdą burzę bez zachwiania.”
Crucis