Święty Eutymiusz
Święty Eutymiusz Wielki urodził się w 377 roku w Melitene w Armenii (we współczesnej Turcji), a zmarł w 473 roku na pustyni judzkiej w Palestynie. Wyświęcony na kapłana i obdarzony pieczą nad klasztorami rodzinnego miasta, porzucił to wszystko około trzydziestego roku życia, by odbyć pielgrzymkę do Ziemi Świętej i podjąć życie samotnicze na pustkowiu w pobliżu Jerozolimy, szukając Boga w ciszy i surowej ascezie.
Uczniowie przyciągani jego świętością zgromadzili się wokół niego i stał się jednym z ojców założycieli monastycyzmu palestyńskiego, zakładając na pustyni judzkiej ławry – osady pustelników mieszkających blisko siebie według wspólnej reguły; wśród tych, których wychował do życia monastycznego, był młody święty Sabbas. Słynący z cudów i daru kierowania duszami, pracował także nad nawróceniem koczowniczych plemion arabskich i stał niezłomnie przy prawowiernej wierze Chalcedonu. Jest czczony jako święty i pionier życia monastycznego w Ziemi Świętej.
Wybrane cytaty
“Przyjmuj każdego człowieka z taką samą życzliwością, bo w każdym przyjmujesz Chrystusa.”
“Nie odmawiaj przybyszowi ani wędrowcowi; ręka otwarta dla ubogiego jest otwarta dla Boga.”
“Cierpliwość w drobnych przykrościach przygotowuje serce na wielkie próby.”
Crucis