Święty Franciszek Caracciolo
Święty Franciszek Caracciolo (13 października 1563 – 4 czerwca 1608) urodził się jako Askaniusz Caracciolo w szlacheckiej rodzinie w regionie Abruzzo we Włoszech. Poważna choroba skóry w młodości skłoniła go do ślubowania, że poświęci życie Bogu; po wyzdrowieniu studiował do kapłaństwa i przyjął święcenia w Neapolu, gdzie posługiwał więźniom i skazanym oczekującym na egzekucję. Dzięki opatrznościowej pomyłce w doręczeniu listu dołączył do Jana Augustyna Adorna w zakładaniu nowej wspólnoty zakonnej.
Wraz z Adornem założył w 1588 roku Zakon Duchownych Regularnych Mniejszych, a przy profesji w następnym roku przyjął imię Franciszek na cześć św. Franciszka z Asyżu. Do zwykłych ślubów zakon dodał czwarty, wyrzekający się ambicji kościelnych, i uczynił nieustanną adorację eucharystyczną znakiem swojego życia. Znany z gorącej modlitwy przed Najświętszym Sakramentem, przed którym spędzał całe noce, i z gorliwości o dusze, pełnił urząd przełożonego i szerzył zakon we Włoszech i w Hiszpanii. Zmarł w wieku czterdziestu czterech lat, a papież Pius VII kanonizował go w 1807 roku.
Crucis