Święty Franciszek z Asyżu
Św. Franciszek z Asyżu urodził się około 1181 roku w Asyżu we Włoszech jako syn zamożnego kupca sukiennego, a zmarł 3 października 1226 roku w Porcjunkuli, małej kaplicy, którą sam odnowił. Jako młodzieniec marzył o rycerskiej chwale, lecz po niewoli wojennej i okresie choroby przeżył gwałtowne nawrócenie: z krzyża w kościele San Damiano usłyszał głos Chrystusa, który polecił mu „odbudować mój Kościół”. Wyrzekłszy się dziedzictwa w obecności biskupa Asyżu, wziął za oblubienicę „Panią Biedę” i obrał życie w radykalnej prostocie, na wzór Ewangelii.
Założył Zakon Braci Mniejszych (franciszkanów) i wraz ze św. Klarą dał początek klaryskom, obdarowując Kościół jednym z największych ruchów ewangelicznej odnowy. Znany z radości, miłości do całego stworzenia i „Pieśni słonecznej”, zapisał się w pamięci kazaniem do ptaków, oswojeniem wilka z Gubbio i urządzeniem pierwszej szopki w Greccio. W 1224 roku, modląc się na górze La Verna, otrzymał stygmaty – rany Chrystusa – jako pierwszy znany święty, który je nosił. Został kanonizowany w 1228 roku i jest czczony jako patron Włoch, ekologii i zwierząt.
Wybrane cytaty
“Matko Boża Ubóstwa, módl się za nami – bo Ty, która trzymałaś w ramionach Pana wszystkiego, wiedziałaś lepiej niż ktokolwiek, że największym bogactwem, jakie człowiek może posiadać, nie są bogactwa, lecz Bóg.”
“Nie troszcz się o potrzeby jutra – Bóg, który żywi wróble i przyodziewa lilie, nie zapomniał o duszy, która Mu ufa.”
“Stygmaty nie są trofeami cierpienia, lecz znakami miłości, bo miłość wciąga kogoś, kto kocha dość głęboko, w same rany Umiłowanego.”
Crucis