Święty Grzegorz z Nazjanzu
Św. Grzegorz z Nazjanzu urodził się około 329 roku koło Nazjanzu w Kapadocji (w dzisiejszej Turcji) jako syn biskupa, a zmarł około 390 roku. Bliski przyjaciel św. Bazylego Wielkiego jeszcze z czasów studenckich w Atenach, pociągany życiem kontemplacyjnym i niechętny przyjmowaniu publicznych urzędów, został jednak wyświęcony i w końcu powołany, by kierować oblężoną wspólnotą nicejską w Konstantynopolu. Jest czczony jako jeden z trzech Ojców Kapadockich.
W Konstantynopolu wygłosił słynne „Pięć mów teologicznych”, mistrzowskich obron boskości Syna i Ducha Świętego przeciw arianizmowi, które przyniosły mu rzadki tytuł „Teologa”, noszony na Wschodzie tylko jeszcze przez św. Jana Ewangelistę. Przez pewien czas przewodniczył pierwszemu Soborowi Konstantynopolitańskiemu w 381 roku, który potwierdził Credo nicejskie, po czym wycofał się do spokojnego życia modlitwy i pisania. Jest czczony jako Ojciec i doktor Kościoła.
Wybrane cytaty
“Przyjaźń jest jednym z największych darów Bożych – w przyjacielu, który szuka Boga razem z tobą, znajdujesz przedsmak wiecznej wspólnoty, dla której Bóg cię stworzył.”
“Pokora jest pierwszym wymogiem teologa – człowiek pyszny bada Boga, by nad Nim zapanować, a ten zamysł zawodzi już na pierwszym kroku.”
“Trójca nie jest najpierw ideą, a potem rzeczywistością; jest najpierw rzeczywistością, a dopiero potem, niedoskonale, ideą – każde pojęcie jest mniejsze od prawdy, którą próbuje nazwać.”
Crucis