Święta Hildegarda z Bingen
Św. Hildegarda z Bingen urodziła się w 1098 roku w Nadrenii w Niemczech jako dziesiąte dziecko szlacheckiej rodziny, a zmarła 17 września 1179 roku w klasztorze, który założyła na Rupertsbergu. Ofiarowana Bogu jako dziewczynka, wychowywała się w życiu zakonnym i z czasem została ksienią swojej wspólnoty benedyktyńskiej. Od dzieciństwa doświadczała jasnych wizji, które – posłuszna przełożonym i za aprobatą papieża oraz św. Bernarda z Clairvaux – spisała w swoim głównym dziele „Scivias” („Poznaj drogi”).
Kobieta o zdumiewającej rozległości zainteresowań jak na każdą epokę, skomponowała liczne utwory muzyki sakralnej, napisała traktaty o medycynie i świecie przyrody, korespondowała z papieżami, cesarzami i biskupami oraz odbywała podróże kaznodziejskie – co było czymś niezwykłym dla kobiety XII wieku. Od dawna czczona jako święta, została formalnie kanonizowana i ogłoszona doktorem Kościoła w 2012 roku przez papieża Benedykta XVI, jedna z zaledwie czterech kobiet noszących ten tytuł.
Wybrane cytaty
“Jestem małym dźwiękiem Bożego głosu – a nawet mały dźwięk, jeśli naprawdę jest Jego, zawiera w sobie cząstkę nieskończoności.”
“Pokora jest zieloną ziemią, w której zakorzenione są wszystkie inne cnoty – dusza pyszna to wyschnięta gleba, na której nic trwałego nie może wyróść.”
“Szukaj uzdrowienia dla ciała i duszy razem – bo nie są wrogami, lecz towarzyszami tej samej pielgrzymki, a to, co służy jednemu, często służy i drugiemu.”
Crucis