Święty Ignacy Loyola
Św. Ignacy Loyola urodził się w 1491 roku w zamku Loyola w Kraju Basków w Hiszpanii, a zmarł 31 lipca 1556 roku w Rzymie. We wczesnych latach był dworzaninem i żołnierzem, a jego życie zmieniło się przełomowo w 1521 roku, gdy kula armatnia roztrzaskała mu nogę podczas oblężenia Pampeluny. W czasie długiej rekonwalescencji, mając do czytania jedynie żywoty Chrystusa i świętych, przeżył nawrócenie i postanowił poświęcić się całkowicie Bogu. Wycofawszy się do jaskini w Manresie, doświadczył głębokich przeżyć duchowych, które zaowocowały „Ćwiczeniami duchownymi” – programem modlitwy i rozeznawania, wciąż szeroko stosowanym do dziś.
Po studiach w Hiszpanii i Paryżu zgromadził małą grupę towarzyszy i w 1540 roku założył Towarzystwo Jezusowe (jezuitów), zakon poświęcony edukacji, pracy misyjnej i służbie papieżowi. Pod jego kierownictwem jako pierwszego przełożonego generalnego jezuici szybko rozprzestrzenili się po Europie i na polach misyjnych Azji i obu Ameryk. Naznaczony hasłem Ad Maiorem Dei Gloriam („Na większą chwałę Bożą”), został kanonizowany w 1622 roku i jest czczony jako patron rekolekcji i ćwiczeń duchowych.
Wybrane cytaty
“Idź tam, gdzie cię posyłają, służ tam, gdzie cię potrzeba, kochaj tam, gdzie cię zasadzono – oto pełnia powołania apostolskiego.”
“Czynić wszystko na większą chwałę Bożą to zamienić nawet najzwyklejszy czyn w ofiarę o wartości wiecznej.”
“Dąż zawsze do większego dobra, do doskonalszej drogi, do głębszego oddania; przeciętność nie ma miejsca w służbie nieskończonemu Bogu.”
Crucis