Święty Sisoes
Święty Sisoes Wielki był egipskim Ojcem Pustyni żyjącym w IV i V wieku, który zmarł około 429 roku. Po śmierci świętego Antoniego Wielkiego Sisoes udał się na tę samą górę w głębi pustyni, na której mieszkał Antoni, szukając jeszcze głębszej samotności, i spędził tam około sześćdziesięciu lat w modlitwie, poście i pracy, jako duchowy spadkobierca założyciela monastycyzmu.
Słynął z głębokiej pokory i daru łez, uważając się, nawet po całym życiu świętości, za kogoś, kto jeszcze nie zaczął pokutować. Znana jest opowieść, że gdy umierał, jego twarz jaśniała jak słońce, a on rozmawiał z niewidzialnymi gośćmi – aniołami i prorokami, którzy przyszli po jego duszę – wciąż prosząc o więcej czasu na pokutę. Jest czczony jako święty, a w sztuce chrześcijańskiej często przedstawia się go wpatrzonego w grób, w pokornym rozmyślaniu o śmierci i wieczności.
Wybrane cytaty
“Każdy dzień jest nowym początkiem nawrócenia; dusza, która sądzi, że już dotarła, przestała iść.”
“Doprawdy, jeszcze nie zacząłem się nawracać; powtarzaj to nawet u kresu życia, a pycha nie znajdzie oparcia.”
“Choćbyś służył Bogu od dawna, uważaj się za kogoś, kto dopiero wyrusza w drogę.”
Crucis