Święci i autorzy

Święty Teodozjusz Cenobiarcha

Święty Teodozjusz Cenobiarcha urodził się około 423 roku w Mogariassus w Kapadocji w Azji Mniejszej i, pociągnięty życiem monastycznym, udał się do Ziemi Świętej, aby żyć wśród mnichów pustyni judzkiej. Po latach samotnej ascezy został powołany, by gromadzić innych i nimi kierować, a około 476 roku założył wielki klasztor w pobliżu Betlejem, który wyrósł na jedną z najważniejszych wspólnot pustyni palestyńskiej.

Został uhonorowany tytułem Cenobiarchy, „przełożonego życia wspólnego”, za swoją rolę w organizowaniu i kierowaniu wspólnotową formą monastycyzmu, odmienną od samotniczego życia pustelników, a setki mnichów wielu narodów żyły pod jego regułą. Jego klasztor słynął z miłosierdzia, utrzymując szpitale dla chorych, starych i chorych psychicznie oraz hospicja dla pielgrzymów i ubogich. Gorliwy obrońca Soboru Chalcedońskiego i dwóch natur Chrystusa, sprzeciwiał się naciskom cesarza w stronę herezji nawet w głębokiej starości. Zmarł około 529 roku, mając ponad sto lat, i jest czczony jako święty, a jego wspomnienie przypada 11 stycznia.