Święty Wiktor I
Święty Wiktor I był, według tradycji, rodem z rzymskiej Afryki i sprawował urząd biskupa Rzymu od około roku 189 aż do śmierci około 199, za cesarzy Kommodusa i Septymiusza Sewera. Jest pamiętany jako pierwszy papież pochodzenia afrykańskiego i jako stanowczy przywódca, który podkreślał autorytet stolicy rzymskiej w sprawach całego Kościoła.
Jego pontyfikat naznaczył przede wszystkim spór kwartodecymański o datę Wielkanocy: Wiktor domagał się, by cały Kościół, łącznie z dawnymi Kościołami Azji Mniejszej, obchodził zmartwychwstanie Pana w niedzielę, a nie w ustalony dzień żydowskiej Paschy, i nie zawahał się zagrozić ekskomuniką, aby zapewnić jedność praktyki, choć św. Ireneusz nakłaniał go do umiarkowania. Tradycja przypisuje mu także wprowadzenie łaciny do liturgii rzymskiej. Od dawna czczony jako święty i tradycyjnie zaliczany do męczenników, jest wspominany 28 lipca.
Crucis