2 List do Koryntian

Biblia w skrócie · Nowy Testament

2 List do Koryntian

Listy św. Pawła · 13 rozdziałów · 3 min czytania

Cytaty biblijne z Biblii ks. Jakuba Wujka (1599, wydanie z 1923 r.)

Bity. Rozbitek. Podważany przez tych, których sam nawrócił. Paweł nigdy nie wyglądał na słabszego, a Bóg nigdy nie okazał się mocniejszy.

W tym liście apostoł otwiera serce i odsłania blizny, pokazując, jak Boży skarb wędruje w glinianych naczyniach, takich jak my.

2 List do Koryntian jest listem świętego Pawła do Kościoła w Koryncie i opowiada, jak apostoł, zraniony cierpieniem i wątpliwościami własnych wiernych, wciąż służy Chrystusowi, ufając mocy Boga.

Pociecha w cierpieniu

Paweł napisał ten list do chrześcijan, których zgromadził w greckim mieście Korynt. Relacje stały się bolesne. Niektórzy tam w niego wątpili, a on już wcześniej wysłał im list pełen smutku.

Zaczyna od błogosławienia Boga, Ojca miłosierdzia, który pociesza nas w każdym utrapieniu. Paweł opowiada o udrękach, jakie przeszedł w Azji, tak wielkich, że myślał, iż umrze. Mówi, że Bóg na to pozwolił, aby nie ufał samemu sobie, lecz Bogu, który wskrzesza umarłych.

Wyjaśnia, że odłożył odwiedziny w Koryncie, aby oszczędzić im bólu. Gdy ktoś spośród nich zgrzeszył i został upomniany, Paweł prosi wspólnotę, by mu przebaczyła i przyjęła go z powrotem. Później Tytus przyniósł mu dobre wieści z Koryntu, a Paweł ucieszył się, że ich smutek doprowadził ich do nawrócenia.

Posługa jednania

Następnie Paweł opisuje dzieło apostoła. Ewangelia jest skarbem noszonym w glinianych naczyniach, aby było widać, że moc pochodzi od Boga, a nie od ludzi. Choć apostołowie doznają ucisku, nie wiedzą, co począć, i są prześladowani, nie zostają opuszczeni.

W samym sercu jego orędzia jest to, czego dokonał Chrystus. Paweł naucza, że w Chrystusie zaczyna się nowe życie: Jeźli tedy który w Chrystusie, nowe stworzenie: stare rzeczy przeminęły, oto się wszystkie nowe stały. 2 List do Koryntian 5,17 Bóg w Chrystusie jednał świat z Sobą i powierzył apostołom posługę jednania.

Zbiórka dla Jerozolimy

Potem Paweł przechodzi do daru pieniężnego, który zbiera dla ubogich chrześcijan w Jerozolimie. Chwali Kościoły Macedonii, które hojnie dawały mimo głębokiego ubóstwa. Wskazuje na Chrystusa, który będąc bogaty, stał się dla nas ubogi.

Prosi Koryntian, by dokończyli to, co zaczęli rok wcześniej. Każdy niech da tyle, ile postanowił w sercu, albowiem ochotnego dawcę Bóg miłuje. 2 List do Koryntian 9,7

Paweł broni swojego apostolstwa

W ostatnich rozdziałach ton się zaostrza. Niektórzy przybysze, których Paweł nazywa fałszywymi apostołami, wyśmiewali go jako słabego i chełpili się własnymi darami. Paweł odpowiada niechętnie, mówiąc, że chlubi się tylko jak głupiec.

Wylicza swoje trudy: o wiele więcej więzień, niezliczone chłosty, rozbicia statku, niebezpieczeństwa w drodze, głód i nieustanną troskę o wszystkie Kościoły. Mówi też o tym, że został porwany do raju, i o ościeniu dla ciała, który został mu dany.

Trzy razy prosił Pana, by go od niego uwolnił. Pan odpowiedział: Dosyć ty masz na łasce mojej; albowiem moc moja w słabości doskonalszą się stawa. 2 List do Koryntian 12,9 Dlatego Paweł chętnie chlubi się swoją słabością, aby zamieszkała w nim moc Chrystusa.

Kończy zapowiedzią trzeciej wizyty i prośbą, by sami siebie zbadali, czy trwają w wierze. Zamyka list błogosławieństwem: łaska Pana naszego Jezusa Chrystusa, miłość Boga i wspólnota Ducha Świętego niech będą z nimi wszystkimi.

Główne przesłanie 2 Listu do Koryntian jest takie, że Bóg okazuje swoją moc przez ludzką słabość i że pojednał świat z Sobą w Jezusie Chrystusie. Chrystus ukrzyżowany i zmartwychwstały jest źródłem nowego życia, a Kościół przez swoich szafarzy kontynuuje Jego dzieło jednania.

Rozważanie

Trzy razy Paweł błagał Pana, by zabrał mu oścień. Odpowiedź brzmiała: nie, wystarczy łaska.

Może i ty nosisz w sobie taką modlitwę, powtarzaną wciąż od nowa, na którą za każdym razem pada ta sama cicha odpowiedź. To nie znaczy, że Bóg przestał słuchać.

Jego moc często przychodzi właśnie tam, gdzie kończą się twoje siły.

Dziś wieczorem nazwij przed Nim swoją słabość i proś nie o ucieczkę od niej, ale o łaskę, by ją nieść.