
Biblia w skrócie · Stary Testament
2 Księga Samuela
Księgi historyczne · 24 rozdziały · 4 min czytania
Cytaty biblijne z Biblii ks. Jakuba Wujka (1599, wydanie z 1923 r.)
Człowiek, który tańczył przed Arką, zabrał też innemu mężczyźnie żonę. Bóg, który go upomniał, obiecał mu też wieczny tron.
2 Księga Samuela pokazuje Dawida w jego największej chwale i w najgłębszym upadku, a dana mu obietnica wypełnia się w Chrystusie, Synu Dawida.
2 Księga Samuela jest księgą historyczną Starego Testamentu i opowiada, jak Dawid został królem całego Izraela, jak Bóg obiecał mu królestwo bez końca i jak grzech sprowadził na jego dom wielkie cierpienie.
Dawid zostaje królem
Księga zaczyna się od wieści o śmierci Saula w bitwie na górze Gilboa, około tysiąca lat przed Chrystusem. Dawid opłakiwał Saula i swojego przyjaciela Jonatana, syna Saula, i nie cieszył się z upadku człowieka, który na niego polował.
Dawid udał się do Hebronu, a mężowie Judy namaścili go na króla. Przez siedem i pół roku panował tylko nad Judą, podczas gdy Abner, wódz Saula, ustanowił nad pozostałymi pokoleniami syna Saula, Iszboszeta.
Wybuchła wojna domowa. W końcu Abnera zabił Joab, dowódca Dawida, a Iszboszeta zamordowali jego własni ludzie. Dawid opłakał Abnera i ukarał zabójców Iszboszeta, a wszystkie pokolenia przybyły do Hebronu i namaściły go na króla nad całym Izraelem.
Następnie Dawid zdobył na Jebusytach twierdzę Jerozolimy i uczynił ją swoim miastem. Panował w sumie czterdzieści lat, z czego trzydzieści trzy w Jerozolimie.
Obietnica dana Dawidowi
Dawid wprowadził Arkę Bożą do Jerozolimy przy muzyce i tańcach, tak że miasto stało się ośrodkiem kultu Izraela.
Mieszkając w cedrowym pałacu, Dawid zapragnął zbudować dom dla Boga. Pan posłał jednak proroka Natana z wiadomością, że dom zbuduje syn Dawida, a sam Bóg zbuduje dom Dawidowi.
Bóg powiedział: I będzie wierny dom twój, i królestwo twe aż na wieki przed obliczem twojem: i stolica twoja będzie trwała zawsze.
2 Księga Samuela 7,16 Dawid odpowiedział pokornym dziękczynieniem.
Dawid zwyciężał w wojnach i poszerzał swoje królestwo, a Mefiboszetowi, kalekiemu synowi Jonatana, okazał życzliwość, sadzając go przy królewskim stole.
Grzech Dawida
Wtedy Dawid upadł. Gdy jego wojsko walczyło, on pozostał w Jerozolimie, zobaczył kąpiącą się Batszebę i wziął ją do siebie, choć była żoną Uriasza, jednego z jego wiernych żołnierzy.
Kiedy poczęła, Dawid próbował ukryć swój grzech, a w końcu sprawił, że Uriasz zginął w bitwie. Potem wziął Batszebę za żonę.
Pan posłał Natana, który opowiedział Dawidowi o bogaczu, który ukradł biedakowi jego jedyną owieczkę. Dawid zapłonął gniewem, a Natan odpowiedział, że tym człowiekiem jest on sam.
Dawid wyznał: Zgrzeszyłem Panu.
2 Księga Samuela 12,13 Natan powiedział mu, że jego grzech został odpuszczony, lecz miecz nigdy nie odstąpi od jego domu. Dziecko poczęte w grzechu zmarło, a później Batszeba urodziła Salomona.
Bunt Absaloma
Miecz przyszedł wkrótce. Syn Dawida Amnon skrzywdził swoją siostrę Tamar, a jej brat Absalom zabił Amnona i uciekł. Po okresie wygnania Absalom powrócił i swoim urokiem zaczął zjednywać sobie serca ludu.
Absalom ogłosił się królem w Hebronie, a Dawid musiał uciekać z Jerozolimy, płacząc, gdy wspinał się na Górę Oliwną.
W bitwie w lesie Efraima Absalom zawisł głową na dębie i zginął z ręki Joaba, wbrew woli Dawida. Dawid wołał w bólu, że wolałby sam umrzeć zamiast syna.
Dawid wrócił do Jerozolimy i stłumił jeszcze jeden bunt, wywołany przez człowieka imieniem Szeba.
Ostatnie lata
Ostatnie rozdziały zbierają inne wspomnienia: głód, który przyszedł z powodu krzywdy wyrządzonej przez Saula Gibeonitom, pieśń dziękczynną Dawida na cześć Boga, który wybawił go ze wszystkich wrogów, oraz imiona jego dzielnych wojowników.
Na koniec Dawid zarządził spis ludności, ufając bardziej liczbie ludzi niż Bogu. Okazał skruchę, lecz Izraela dotknęła zaraza, a on błagał, aby kara spadła na niego, a nie na lud. Na klepisku Arauny w Jerozolimie zaraza ustała, a Dawid zbudował tam ołtarz, w miejscu, gdzie później stanęła Świątynia.
Główne przesłanie 2 Księgi Samuela jest takie, że Bóg dochowuje swoich obietnic nawet wtedy, gdy zawodzą Jego wybrani słudzy. Dawid, wielki król i wielki grzesznik, pokazuje, że grzech ma bolesne skutki, a pokorna skrucha dostępuje miłosierdzia. Boża obietnica wiecznego tronu wypełnia się w Jezusie Chrystusie, Synu Dawida, narodzonym w Betlejem, którego królestwo nie ma końca i którego Kościół wyznaje jako Króla królów.
Rozważanie
Zaraza ustaje na klepisku w Jerozolimie. Dawid buduje ołtarz, a na tej ziemi stanie kiedyś Świątynia.
Nawet jego ostatni upadek stał się świętą ziemią, gdy tylko okazał skruchę.
Może nosisz w sobie grzech, który według ciebie przekreśla cię na zawsze. Wyznanie Dawida przed Natanem zmieściło się w jednym zdaniu: zgrzeszyłem przeciw Panu. Miłosierdzie odpowiedziało natychmiast.
Powiedz dziś wieczorem te słowa Bogu, prosto i szczerze, a potem zaplanuj najbliższą spowiedź.
Crucis