
Biblia w skrócie · Stary Testament
Księga Sędziów
Księgi historyczne · 21 rozdziałów · 4 min czytania
Cytaty biblijne z Biblii ks. Jakuba Wujka (1599, wydanie z 1923 r.)
Grzech. Cierpienie. Wołanie o pomoc. Wybawca. A potem wszystko od nowa.
Księga Sędziów opowiada o Deborze, Gedeonie i Samsonie, ułomnych bohaterach mrocznych czasów, i o Bogu, którego miłosierdzie przetrwa każdy kolejny upadek, podczas gdy Jego lud czeka na prawdziwego Króla.
Księga Sędziów to historia Izraela w Ziemi Obiecanej po śmierci Jozuego, opowiadająca o tym, jak lud raz po raz odwracał się od Boga, popadał w nieszczęścia i doznawał ratunku dzięki przywódcom, których Bóg dla niego wzbudzał.
Po śmierci Jozuego
Jozue wprowadził Izraela do ziemi Kanaan i pokolenia osiedliły się w niej. Nie wypędziły jednak wszystkich okolicznych ludów, a wyrosło nowe pokolenie, które nie znało Pana ani dzieł, jakich On dokonał dla Izraela.
Księga ukazuje schemat, który powtarza się przez długie lata tej epoki. Izrael służył fałszywym bogom, Bóg pozwalał, by gnębili go wrogowie, lud wołał o pomoc, a Bóg posyłał sędziego, który go wybawiał. Sędzia był przywódcą i wybawcą, a nie tylko kimś, kto rozstrzygał spory.
Debora i Gedeon
Jedną z wielkich postaci jest Debora, prorokini, która sądziła Izraela pod palmą. Razem z wodzem Barakiem pokonała kananejskie wojsko Sysery i w kraju zapanował pokój.
Potem Madianici przez siedem lat uciskali Izraela, a lud chował się w jaskiniach. Do Gedeona, który potajemnie młócił pszenicę, przyszedł anioł i pozdrowił go: Pan z tobą, z mężów najmocniejszy.
Księga Sędziów 6,12
Gedeon zebrał wojsko, ale Bóg zmniejszył je z trzydziestu dwóch tysięcy do trzystu ludzi, aby Izrael wiedział, że zwycięstwo należy do Boga. Z trąbami, pustymi dzbanami i pochodniami owych trzystu rozgromiło nocą Madianitów.
Gedeon nie zgodził się zostać królem, a jednak później sporządził złoty przedmiot, który wciągnął lud w bałwochwalstwo. Gdy umarł, Izrael znowu zapomniał o Panu.
Jefte i Samson
Jefte, wojownik wypędzony przez własnych braci, został wezwany z powrotem, aby bronić Izraela przed Ammonitami. Złożył Panu nierozważny ślub, który kosztował go jedyną córkę. Księga opowiada o tym bolesnym wydarzeniu bez upiększeń, jako o znaku, jak pogmatwane i mroczne stały się tamte czasy.
Samson urodził się z niepłodnej kobiety, po tym jak anioł zapowiedział jego narodziny. Był nazirejczykiem, poświęconym Bogu od łona matki, a jego wielka siła wiązała się z tym poświęceniem. Walczył z Filistynami, którzy panowali wtedy nad Izraelem przez czterdzieści lat.
Samson miał słaby charakter. Uległ Dalili, która wydobyła z niego tajemnicę jego siły, i gdy spał, obcięto mu włosy. Filistyni pojmali go, oślepili i kazali mu obracać żarna w więzieniu.
W końcu Samson pomodlił się do Boga i siła mu wróciła. Rozepchnął kolumny filistyńskiej świątyni i zginął razem ze swoimi wrogami, a sądził Izraela przez dwadzieścia lat.
Izrael bez króla
Ostatnie rozdziały pokazują, jak nisko upadł Izrael. Człowiek imieniem Mika sporządził bożka i najął lewitę na kapłana, a pokolenie Dana zabrało jednego i drugiego i ustanowiło fałszywy kult.
Potem w Gibea, w pokoleniu Beniamina, nałożnicę pewnego lewity haniebnie znieważono i zabito. Izrael powstał w gniewie i wybuchła straszna wojna, która niemal doszczętnie zniszczyła pokolenie Beniamina.
Księga kończy się zdaniem, które wszystko wyjaśnia: We dni one nie było króla w Izraelu: ale każdy, co się mu zdało dobrego, to czynił.
Księga Sędziów 21,24
Główne przesłanie Księgi Sędziów jest takie: gdy lud Boży odwraca się od Niego, popada w nieład i nędzę, lecz Jego miłosierdzie nigdy nie ustaje i zawsze wzbudza On wybawcę, gdy lud do Niego woła. Sędziowie byli słabi i ułomni i nie mogli przynieść trwałego pokoju. Ich porażka wskazuje na potrzebę doskonałego Króla, a tym Królem jest Jezus Chrystus, który wybawia swój lud nie od jednego wroga, lecz od grzechu i śmierci, i którego królestwo nie będzie miało końca.
Rozważanie
Bez króla, bez porządku, każdy robi to, co uważa za słuszne. Tak Księga Sędziów zostawia Izraela.
Ten cykl może brzmieć znajomo: ten sam grzech, ten sam żal, to samo wołanie o pomoc. Łatwo pomyśleć, że Bóg musi już mieć nas dość.
Tak nie jest. Za każdym razem, gdy Izrael wołał, On posyłał kogoś, kto go ratował.
Jeśli wciąż upadasz w tym samym miejscu, zawołaj do Niego jeszcze raz. Dziś wieczorem, przed snem, odmów akt żalu.
Crucis