Księga Judyty

Biblia w skrócie · Stary Testament

Księga Judyty

Księgi historyczne · 16 rozdziałów · 3 min czytania

Cytaty biblijne z Biblii ks. Jakuba Wujka (1599, wydanie z 1923 r.)

Pięć dni. Tyle czasu przywódcy Betulii dali Bogu, zanim mieli się poddać. Pewna wdowa uznała, że tak się nie modli.

Księga Judyty opowiada, jak Bóg posłużył się jedną modlącą się kobietą, aby obalić potężną armię, a Kościół widzi w niej zapowiedź Maryi.

Księga Judyty jest opowieścią ze Starego Testamentu i mówi o tym, jak wierna wdowa ocaliła swój lud przed potężną armią, gdy po ludzku wszelka nadzieja wydawała się stracona.

Zagrożenie Izraela

Nabuchodonozor, który władał Asyryjczykami z Niniwy, zażądał, aby wszystkie ludy zachodu mu się poddały. Wiele z nich odmówiło, więc wysłał swojego wodza Holofernesa z ogromną armią, aby je ukarać.

Upadał naród za narodem, a lud Izraela ogarnął strach. Modlili się, pościli i przygotowywali do obrony górskich miast, które strzegły drogi do Jerozolimy.

Holofernes wypytywał o ten lud. Achior, wódz Ammonitów, ostrzegł go, że Izraela można pokonać tylko wtedy, gdy zgrzeszy przeciw swojemu Bogu, a Holofernes go wyszydził.

Oblężenie Betulii

Wojsko otoczyło miasto Betulię i odcięło mu wodę. W miarę jak oblężenie się przeciągało, ludzie umierali z pragnienia i błagali swoich przywódców o kapitulację. Ich przywódca Ozjasz poprosił, by poczekali jeszcze pięć dni.

Wdowa Judyta

Wtedy wystąpiła Judyta. Była piękną wdową, która od śmierci męża żyła w modlitwie i poście, i cieszyła się szacunkiem z powodu swojej pobożności.

Upomniała przywódców za to, że wystawiają Boga na próbę, i oznajmiła, że sama zacznie działać. Pomodliła się o siłę, a potem przywdziała swoje najpiękniejsze szaty i wyszła ze służącą do obozu wroga.

Judyta i Holofernes

Straże zaprowadziły ją do Holofernesa. Powiedziała mu, że wskaże mu sposób na zdobycie górzystego kraju, a on ucieszył się i przyjął ją życzliwie.

Pozostała w obozie trzy dni, wychodząc co noc na modlitwę. Czwartego dnia Holofernes wydał ucztę, licząc, że ją zdobędzie, i wypił o wiele za dużo wina.

Gdy słudzy odeszli, Judyta została z nim sama, a on leżał nieprzytomny. Pomodliła się o siłę i dwoma ciosami jego własnego miecza odcięła mu głowę. Razem ze służącą wyniosła ją w torbie na żywność i wróciła do Betulii.

Zwycięstwo

Po powrocie Judyta pokazała głowę ludowi, który dziękował Bogu. Ozjasz powiedział do niej: Błogosławionaś ty, córko, od Pana Boga wysokiego nade wszytkie niewiasty na ziemi! Księga Judyty 13,23 Achior, ujrzawszy głowę, uwierzył w Boga Izraela i został przyjęty do Jego ludu.

O świcie Izraelici uderzyli na obóz. Asyryjczycy znaleźli swojego wodza martwego, wpadli w popłoch i uciekli, a Izrael ścigał ich i zdobył wielkie łupy.

Arcykapłan przybył z Jerozolimy, aby pobłogosławić Judytę, a lud wołał do niej: Tyś sława Jeruzalem, tyś wesele Izraelskie, tyś cześć ludu naszego Księga Judyty 15,10

Judyta zaśpiewała hymn uwielbienia Bogu, który pokonuje możnych ręką kobiety. Dożyła sędziwego wieku, a gdy umarła, opłakiwał ją cały Izrael.

Główne przesłanie Księgi Judyty jest takie, że Bóg chroni tych, którzy Mu ufają, i często posługuje się pokornymi i słabymi, aby obalić pysznych. W Judycie Kościół widzi zapowiedź Maryi, błogosławionej między niewiastami, której Syn kruszy moc zła, a w Chrystusie zwycięstwo Boga nad każdym wrogiem staje się pełne.

Rozważanie

Historia Judyty kończy się jej hymnem uwielbienia, długim życiem i żałobą całego Izraela po jej śmierci.

Zanim zaczęła działać, modliła się. W obozie wroga co noc wychodziła na modlitwę. Przed ostatecznym ciosem znów się modliła.

Może stoisz przed czymś o wiele większym od ciebie. Odwaga zaczyna się na kolanach.

Przed najtrudniejszym zadaniem dnia zatrzymaj się na minutę i poproś Boga o siłę, tak jak Judyta.