Księga Liczb

Biblia w skrócie · Stary Testament

Księga Liczb

Pięcioksiąg · 36 rozdziałów · 4 min czytania

Cytaty biblijne z Biblii ks. Jakuba Wujka (1599, wydanie z 1923 r.)

Dwa spisy ludu dzieli czterdzieści lat. Pomiędzy nimi całe pokolenie ginie na pustyni.

Księga Liczb prowadzi Izraela od Synaju aż na próg Ziemi Obiecanej, przez szemranie i bunty, i ukazuje Boga, który karci swój lud, bo nie pozwoli mu odejść.

Księga Liczb jest czwartą księgą Prawa i opowiada, jak Bóg przez czterdzieści lat prowadził swój lud przez pustynię, od góry Synaj aż po próg Ziemi Obiecanej.

Spisy i przygotowania

Gdy księga się zaczyna, Izrael przebywa pod górą Synaj już prawie rok. Bóg polecił Mojżeszowi policzyć w każdym z dwunastu pokoleń mężczyzn zdolnych do walki, a od tych spisów księga wzięła swoją nazwę.

Lewitów oddzielono od pozostałych pokoleń, aby troszczyli się o przybytek, namiot, w którym Bóg zamieszkał pośród swego ludu. Pokolenia obozowały wokół niego w ustalonym porządku, a gdy obłok Pański się znad niego wznosił, zwijały obóz i ruszały za nim.

Bóg dał też prawa dotyczące czystości i szczególnego ślubu nazireatu, a kapłanów nauczył, jak mają błogosławić lud: Niechaj ci Pan błogosławi, i niechaj cię strzeże. Księga Liczb 6,24

Bunt w Kadesz

Izrael wyruszył spod Synaju do ziemi obiecanej Abrahamowi, lecz lud wkrótce zaczął narzekać na trudy drogi i na mannę, którą karmił go Bóg. Tęsknił za jedzeniem z Egiptu i zapomniał o niewoli, którą tam cierpiał.

Na granicy Kanaanu Mojżesz wysłał do tej ziemi dwunastu zwiadowców. Po czterdziestu dniach wrócili z obfitymi owocami, ale dziesięciu z nich twierdziło, że tamtejsi mieszkańcy są zbyt silni, by ich pokonać. Tylko Kaleb i Jozue zaufali Bogu i namawiali lud, by wszedł do tej ziemi.

Lud płakał i nie chciał wejść. Bóg osądził jego brak wiary: całe to pokolenie miało błąkać się po pustyni przez czterdzieści lat, rok za każdy dzień zwiadu, a z dorosłych mężczyzn do ziemi mieli wejść jedynie Kaleb i Jozue.

Lata na pustyni

W tych latach przeciw Mojżeszowi powstawali także inni. Korach, Datan i Abiram zakwestionowali przywództwo Mojżesza i kapłaństwo Aarona, a ziemia ich pochłonęła. Potem Bóg sprawił, że laska Aarona w ciągu jednej nocy wypuściła pąki i wydała migdały, na znak, że to On wybrał dom Aarona.

Pod koniec czterdziestu lat lud znów wołał o wodę w Meriba. Mojżesz uderzył w skałę, zamiast zaufać słowu Boga, i woda popłynęła, lecz Bóg oznajmił mu, że to nie on wprowadzi Izraela do ziemi. Wkrótce potem na górze Hor umarł Aaron.

Gdy lud znowu zaczął szemrać, kąsały go jadowite węże i wielu zmarło. Ludzie okazali skruchę, a Bóg polecił Mojżeszowi sporządzić miedzianego węża i umieścić go na palu, mówiąc, że który ukąszony wejrzy nań, żyw będzie. Księga Liczb 21,8

Balaam i Moab

Gdy Izrael zbliżał się do Moabu, król Balak najął proroka Balaama, aby go przeklął. Balaam poszedł, lecz Bóg pozwolił mu wypowiedzieć tylko to, co On sam mu dał, a nawet jego oślica zobaczyła anioła Pańskiego, którego Balaam nie widział.

Zamiast przekleństw Balaam trzykrotnie pobłogosławił Izraela. Zapowiedział przyszłego władcę: Wznidzie gwiazda z Jakóba, i powstanie laska z Izraela Księga Liczb 24,17. Wkrótce jednak Izrael popadł w kult Baala z Peor, a lud dotknęła plaga, dopóki kapłan Pinchas nie wystąpił z gorliwością dla Boga.

Na progu ziemi

Na stepach Moabu przeprowadzono drugi spis i nie było już nikogo spośród policzonych pod Synajem poza Kalebem i Jozuem. Mojżesz ujrzał ziemię z daleka, włożył ręce na Jozuego i ustanowił go wodzem ludu.

Księga kończy się kolejnymi prawami: o ofiarach, o podziale ziemi między pokolenia, o dziedzictwie córek Selofchada, o miastach ucieczki dla tego, kto zabił nieumyślnie, i o granicach ziemi, którą Bóg miał dać.

Główne przesłanie Księgi Liczb jest takie, że Bóg dochowuje swoich obietnic nawet wtedy, gdy Jego lud jest niewierny, i karci go po to, by przyprowadzić go do siebie. Wędrówka z Egiptu jest obrazem Kościoła, ludu pielgrzymującego, który Bóg karmi i prowadzi przez próby ku niebu. Sam Jezus nauczał, że jak Mojżesz wywyższył węża na pustyni, tak musi zostać wywyższony na krzyżu Syn Człowieczy, aby każdy, kto w Niego wierzy, miał życie wieczne, a gwiazda zapowiedziana przez Balaama wskazuje na Niego, Króla zrodzonego z rodu Jakuba, który prowadzi swój lud do prawdziwej Ziemi Obiecanej.

Rozważanie

Na stepach Moabu nowe pokolenie staje na progu ziemi, do której ich rodzice nie chcieli wejść.

Strach kosztował Izraela czterdzieści lat. Dziesięciu zwiadowców wróciło i mówiło tylko o wrogach zbyt silnych, by ich pokonać; Kaleb i Jozue mówili o Bogu, który dotrzymuje słowa.

Może i ty krążysz po własnej pustyni, a ten sam lęk nie pozwala ci iść dalej. Bóg nie opuścił tam Izraela. Karmił go dzień po dniu.

Teraz, w tej chwili, nazwij przed Nim jeden swój lęk i poproś o odwagę Kaleba.