Księga Kapłańska

Biblia w skrócie · Stary Testament

Księga Kapłańska

Pięcioksiąg · 27 rozdziałów · 4 min czytania

Cytaty biblijne z Biblii ks. Jakuba Wujka (1599, wydanie z 1923 r.)

Przepisy o ofiarach, pokarmach i chorobach skóry. Trudno to nazwać porywającą lekturą. A jednak każde zdanie stawia jedno pytanie: jak grzesznik może zbliżyć się do świętego Boga?

W Księdze Kapłańskiej kapłani, ołtarze i Dzień Przebłagania przygotowują odpowiedź: jedyną ofiarę Chrystusa.

Księga Kapłańska jest trzecią księgą Biblii i opowiada, jak Bóg, który wyzwolił swój lud Izraela z niewoli egipskiej, uczył go oddawać Mu cześć i żyć jako lud święty.

Ofiary

Księga Kapłańska zaczyna się pod górą Synaj, gdzie Izrael rozbił obóz po wyjściu z Egiptu. Pan przemówił do Mojżesza z Namiotu Spotkania, świętego namiotu, w którym zamieszkał pośród swojego ludu.

Najpierw Bóg nadał prawa dotyczące ofiar. Były ofiary całopalne, ofiary z pokarmów, ofiary biesiadne, ofiary przebłagalne za grzech i ofiary zadośćuczynienia. Każda miała swoje przepisy i każda uczyła, że lud zależy od Boga i musi do Niego wracać, gdy zgrzeszy.

Kapłani

Następnie Mojżesz konsekrował na kapłanów swojego brata Aarona i jego synów podczas obrzędu, który trwał siedem dni. Ósmego dnia złożyli pierwsze ofiary, a chwała Pana ukazała się całemu ludowi.

Od Pana wyszedł ogień i strawił ofiarę na ołtarzu, a lud padł na twarz. Wkrótce potem dwaj synowie Aarona, Nadab i Abihu, złożyli obcy ogień, którego Bóg nie nakazał, i ogień ich zabił. Pokazało to, że do świętego Boga trzeba się zbliżać z czcią.

Czyste i nieczyste

Księga wyjaśnia następnie, co jest czyste, a co nieczyste. Wymienia zwierzęta, które wolno jeść, i te, których jeść nie wolno, oraz podaje przepisy dotyczące porodu, chorób skóry i wycieków z ciała. Te prawa uczyły Izraela, by z bojaźnią traktował życie i śmierć i trzymał się z dala od wszystkiego, co sprzeciwia się świętości Boga.

W samym sercu tego nauczania stoi wezwanie Boga: Bom Ja jest Pan, Bóg wasz: bądźcie świętymi; bom Ja święty jest. Księga Kapłańska 11,44 Wszystko inne w tej księdze służy temu wezwaniu.

Dzień Przebłagania

Raz w roku, w Dniu Przebłagania, arcykapłan wchodził do miejsca najświętszego w przybytku. Składał krew za własne grzechy i za grzechy ludu, a kozła, zwanego kozłem ofiarnym, wypędzano na pustynię, by uniósł ze sobą winy ludu.

Księga uczy też, że krew jest święta, bo oznacza życie. Bóg dał Izraelowi ofiarę jako drogę do przebaczenia i oczyszczenia.

Prawo świętości

Rozdziały od siedemnastego do dwudziestego szóstego pokazują, jak ma żyć lud święty. Izrael miał czcić rodziców, zachowywać szabat, zostawiać ubogim część plonów, używać uczciwych wag i nigdy nie oszukiwać ani nie uciskać robotnika czy przybysza. Zakazane były kult bożków i grzechy okolicznych narodów.

Pośród tych praw stoi przykazanie, które Jezus nazwał później jednym z dwóch największych: będziesz miłował przyjaciela twego, jako sam siebie Księga Kapłańska 19,18.

Święta i rok jubileuszowy

Księga Kapłańska ustala święty kalendarz: cotygodniowy szabat, Paschę, Święto Tygodni, Święto Trąb, Dzień Przebłagania i Święto Namiotów. Co siódmy rok ziemia miała odpoczywać.

Po siedmiu razy siedmiu latach przychodził rok pięćdziesiąty, rok jubileuszowy. Izraelici, którzy sprzedali się w służbę, mieli odzyskać wolność, a ziemia miała wrócić do swojej rodziny, aby nikt nie pozostawał ubogi na zawsze.

Błogosławieństwa i ostrzeżenia

Prawo kończy się obietnicami. Jeśli Izrael dochowa Przymierza, Bóg pobłogosławi ziemię i będzie chodził pośród swojego ludu. Jeśli Izrael się odwróci, przyjdą wygnanie i udręka, a jednak Bóg wspomni na swoje Przymierze i nie opuści ich całkowicie. Ostatni rozdział omawia śluby i dary składane Panu, w tym dziesięcinę.

Główne przesłanie Księgi Kapłańskiej brzmi: Bóg jest święty i wzywa swój lud do świętości, a On sam daje drogę, by się do Niego zbliżyć. Ofiary i kapłaństwo nie mogły same zgładzić grzechu, ale przygotowały Izraela do zrozumienia tego, czego miał dokonać Chrystus. Jezus Chrystus jest prawdziwym Arcykapłanem i przez ofiarę własnej krwi na krzyżu raz na zawsze wysłużył przebaczenie, a we Mszy Świętej Kościół uczestniczy w tej jednej ofierze.

Rozważanie

Ostatnie słowo Prawa to obietnica. Nawet jeśli Izrael zabłądzi aż na wygnanie, Bóg wspomni na swoje Przymierze i go nie opuści.

Świętość może się kojarzyć z postaciami świętych na witrażach. Księga Kapłańska sprowadza ją na ziemię: uczciwa waga, sprawiedliwie potraktowany robotnik, część plonów zostawiona ubogim.

Święty Bóg chce być blisko ciebie, i to On sam przygotował drogę.

Na najbliższej Mszy Świętej ofiaruj siebie razem z jedyną ofiarą Chrystusa. A potem, zanim skończy się dzień, zrób jedną uczciwą i hojną rzecz.