Święty Bogumił
Święty Bogumił był polskim duchownym z XII wieku, czczonym za to, że zamienił wysoki urząd kościelny na życie w samotności i modlitwie. Pochodził ze szlacheckiej rodziny i kształcił się za granicą; był proboszczem, cenionym za wiedzę i świętość, a z czasem, według tradycji, został wyniesiony do godności arcybiskupa gnieźnieńskiego, w prymasowskiej stolicy Polski.
Uznawszy brzemię i zaszczyty tego urzędu za przeszkodę w upragnionym zjednoczeniu z Bogiem, zrezygnował z godności i wycofał się, by żyć jako pustelnik w lasach, oddając się pokucie, kontemplacji i pracy rąk oraz cichej miłości wobec ubogich i okolicznych chłopów. Resztę życia spędził w tej ukrytej modlitwie aż do śmierci około 1182 roku. Od dawna czczony przez naród polski jako wzór pokory i oderwania od świata, jest wspominany 10 czerwca.
Crucis