Święty Efrem Syryjczyk
Św. Efrem Syryjczyk urodził się około 306 roku w Nisibis w Mezopotamii (w dzisiejszej Turcji), a zmarł 9 czerwca 373 roku w Edessie, wycieńczony posługą ofiarom głodu i zarazy. Diakon, a nie kapłan, służył Kościołowi jako nauczyciel i przede wszystkim jako poeta, tworząc w języku syryjskim, a nie w greckim czy łacińskim. Jest pomostem między semickim światem Biblii a szerszą tradycją chrześcijańską.
Sławiony jako jeden z największych hymnografów Kościoła, zyskał tytuł „Harfy Ducha Świętego”. Jego hymny i homilie wierszem wyjaśniają Pismo Święte i bronią prawowiernej wiary przed herezją za pomocą żywych obrazów i pieśni, a część z nich ułożono, by śpiewały je w kościele chóry kobiece. Czczony jako Ojciec i doktor Kościoła – jedyny pisarz syryjski noszący ten tytuł – został ogłoszony doktorem w 1920 roku przez papieża Benedykta XV.
Crucis