Święci i autorzy

Święta Elżbieta Portugalska

Święta Elżbieta Portugalska urodziła się w 1271 roku, najprawdopodobniej w Saragossie w Aragonii, a zmarła 4 lipca 1336 roku w Estremoz w Portugalii. Nazwana na cześć swojej praciotki św. Elżbiety Węgierskiej, jako dziewczyna została wydana za króla Portugalii Dionizego i stała się oddaną królową: wstawała wcześnie na modlitwę, żyła prosto pośród dworskiego bogactwa, a swoje środki przeznaczała na szpitale, sierocińce i schroniska dla ubogich i dla upadłych kobiet. Należąc do Trzeciego Zakonu św. Franciszka, z niezwykłą cierpliwością znosiła niewierność męża.

Jest czczona przede wszystkim jako rozjemczyni, która osobiście jeździła między zwaśnionymi wojskami, aby pojednać męża z ich zbuntowanym synem Alfonsem i odwrócić wojnę między Portugalią a sąsiednimi królestwami. Ukochana legenda o cudzie róż opowiada, jak chleb, który potajemnie niosła ubogim, zamienił się w róże, gdy król zażądał, by pokazała, co kryje w płaszczu. Po śmierci króla Dionizego zamieszkała w pobliżu klarysek w Coimbrze, a w 1625 roku została kanonizowana przez papieża Urbana VIII.