Święci i autorzy

Święty Jan Gwalbert

Święty Jan Gwalbert urodził się około roku 985 niedaleko Florencji w szlachetnej rodzinie toskańskiej i zmarł 12 lipca 1073 roku w klasztorze w Passignano. Jego nawrócenie należy do najsłynniejszych w legendzie chrześcijańskiej: pragnąc pomścić zabójstwo brata, w Wielki Piątek natknął się na bezbronnego zabójcę, lecz gdy ten rzucił się na ziemię i błagał o litość w imię ukrzyżowanego Chrystusa, Jan darował mu życie. Wszedłszy do pobliskiego kościoła, ujrzał, jak postać na krucyfiksie skłoniła ku niemu głowę w podzięce, i postanowił oddać się całkowicie Bogu.

Został mnichem w San Miniato, a później wycofał się do zalesionej doliny Vallombrosa, gdzie około 1036 roku założył zreformowaną wspólnotę, z której wyrósł zakon wallombrozjanów, surowsza gałąź rodziny benedyktyńskiej, oddana ubóstwu, milczeniu i pracy fizycznej. Niestrudzony przeciwnik symonii i zepsucia w duchowieństwie, był czczony za świętość jeszcze za życia, a w 1193 roku został kanonizowany przez papieża Celestyna III; jest czczony jako patron leśników i strażników parków.