Święty Odilon z Cluny
Święty Odilon z Cluny urodził się około 962 roku w szlacheckim rodzie z Owernii we Francji i wstąpił do wielkiego opactwa benedyktyńskiego w Cluny, a około 994 roku został jego opatem. Za jego długich i zdolnych rządów, trwających około pięćdziesięciu pięciu lat, Cluny osiągnęło szczyt wpływów, a ruch reformatorski, który ono ucieleśniało, cechujący się wiernością Regule św. Benedykta, uroczystą liturgią i niezależnością od władzy świeckiej, rozprzestrzenił się na setki klasztorów w całej Europie, tak że Odilon był zaliczany do najważniejszych ludzi Kościoła swojej epoki.
Pamiętany jest przede wszystkim z ustanowienia około roku 998 corocznego wspomnienia wszystkich wiernych zmarłych 2 listopada, w dzień po uroczystości Wszystkich Świętych, we wszystkich klasztorach podległych jego władzy. To obchodzenie Dnia Zadusznego, modlitwy za dusze w czyśćcu, rozszerzyło się z Cluny na cały Kościół łaciński, w którym trwa do dziś. Człowiek łagodności, miłości i pokoju, który trudził się nad łagodzeniem skutków głodu i krzewieniem „Pokoju Bożego” ograniczającego wojny, zmarł 1 stycznia 1049 roku i jest czczony jako święty.
Crucis