Księga Barucha

Biblia w skrócie · Stary Testament

Księga Barucha

Prorocy · 6 rozdziałów · 3 min czytania

Cytaty biblijne z Biblii ks. Jakuba Wujka (1599, wydanie z 1923 r.)

Nad rzekami Babilonu ktoś czyta na głos księgę, a cały lud wygnańców płacze.

Baruch, wierny sekretarz Jeremiasza, ukazuje mądrość, która pewnego dnia miała się pojawić na ziemi i zamieszkać wśród ludzi. Kościół rozpoznaje w niej Syna Bożego, który stał się ciałem.

Księga Barucha jest krótką księgą prorocką Starego Testamentu. Opowiada, jak wygnańcy w Babilonie wyznali swoje grzechy, uczyli się mądrości i otrzymali obietnicę powrotu.

Około pięćset osiemdziesiąt siedem lat przed Chrystusem Babilon zburzył Jerozolimę i uprowadził lud Judy do niewoli. Wśród przebywających w Babilonie był Baruch, wierny sekretarz proroka Jeremiasza.

Wyznanie na wygnaniu

Baruch odczytał swoją księgę na głos królowi Jechoniaszowi i całemu ludowi nad rzekami Babilonu. Ludzie płakali, pościli i modlili się, a potem zebrali pieniądze, by posłać je kapłanom w Jerozolimie.

Następnie lud odmówił modlitwę pokutną. Wyznał, że Bóg jest sprawiedliwy, a oni cierpią, bo nie chcieli słuchać proroków i odwrócili się od Jego przykazań.

Mądrość i Prawo

Potem księga przemawia do Izraela głosem nauczyciela. Izrael jest w obcej ziemi, bo porzucił źródło mądrości.

Mądrości nie znajdzie się u bogatych, możnych ani u przebiegłych narodów. Zna ją tylko Bóg i to On dał ją swemu słudze Jakubowi w Prawie.

Tu księga sięga wzrokiem poza Izraela, bo mówi o tej mądrości: Potym na ziemi był widzian i z ludźmi obcował. Księga Barucha 3,38 Kościół zawsze widział w tych słowach przyjście Syna Bożego w naszym ciele.

Pociecha dla Jerozolimy

Potem przemawia sama Jerozolima, jak matka, która straciła dzieci. Mówi im, by były cierpliwe, bo to Bóg zesłał ten smutek i Bóg go zakończy.

Po smutku przychodzi pociecha. Jerozolima słyszy, że ma zdjąć szatę żałoby i stanąć na wysokości, bo jej dzieci wrócą ze wschodu i zachodu, niesione do domu jak na królewskich tronach.

List Jeremiasza

Ostatni rozdział to list napisany w imieniu Jeremiasza do wygnańców, którzy mieli zostać uprowadzeni do Babilonu. Ostrzega ich, że zobaczą bożki ze złota, srebra i drewna, noszone na ludzkich ramionach.

List wyśmiewa te bożki. Nie mogą mówić, nikogo ocalić ani pomóc samym sobie, dlatego ich czciciele zostają okryci wstydem.

Główne przesłanie Księgi Barucha jest takie, że grzech prowadzi na wygnanie, ale Boże miłosierdzie przyprowadza z powrotem tych, którzy się nawracają. Prawdziwa mądrość jest darem Boga i ukazała się w Jezusie Chrystusie, Słowie, które stało się ciałem. On zamieszkał wśród nas i gromadzi swoje rozproszone dzieci.

Rozważanie

Księga Barucha kończy się drwiną z bożków, które nie mogą mówić, nie mogą ocalić, a nawet nie potrafią pomóc samym sobie.

My też wciąż nosimy bożki na ramionach: pieniądze, uznanie, kontrolę. Obiecują wiele, a zostawiają nas daleko od domu.

Tylko Bóg wie, gdzie znaleźć mądrość, i daje ją hojnie. Jego miłosierdzie przyprowadza z powrotem tych, którzy żałują.

Nazwij jedną rzecz, na której opierasz się bardziej niż na Bogu, i wkrótce przynieś ją do spowiedzi.