Lamentacje

Biblia w skrócie · Stary Testament

Lamentacje

Prorocy · 5 rozdziałów · 2 min czytania

Cytaty biblijne z Biblii ks. Jakuba Wujka (1599, wydanie z 1923 r.)

Owdowiałe miasto płacze w ciemności. Nikt go nie pociesza. A jednak pośrodku nocy pada słowo nadziei.

Lamentacje dają słowa żałobie po upadku Jerozolimy, a Kościół czyta te poematy w Wielkim Tygodniu, słysząc w nich smutek Chrystusa.

Lamentacje to zbiór pięciu poematów żałobnych, które opowiadają, jak lud Boży opłakiwał Jerozolimę i jej świątynię po ich zburzeniu przez Babilon.

Miasto w ruinach

Około pięciuset osiemdziesięciu siedmiu lat przed Chrystusem wojsko babilońskie po długim oblężeniu spaliło Jerozolimę. Poeta patrzy na opustoszałe ulice i płacze.

Pierwszy poemat ukazuje Jerozolimę jako wdowę, samotną i zalaną łzami, której nikt nie pociesza. Wyznaje ona, że jej cierpienia przyszły z powodu jej grzechów.

Drugi poemat opisuje gniew Pana. Świątynia jest zburzona, święta zapomniane, kapłani i prorocy zamilkli. Dzieci omdlewają na ulicach, a oczy poety gasną od płaczu.

Nadzieja w ciemności

Trzeci poemat jest sercem księgi. Pewien człowiek mówi o swoim utrapieniu, jakby szedł w ciemności, a jednak kieruje myśli ku Bogu.

Pośród bólu wyznaje: Miłosierdzia Pańskie, żeśmy nie zniszczeli; bo nie ustały litości jego. Lamentacje 3,22 Uczy, że dobrze jest w ciszy oczekiwać zbawienia od Pana.

Modlitwa o odnowę

Czwarty poemat wraca do grozy oblężenia, głodu ludu oraz upadku króla i przywódców. Wymienia grzechy kapłanów i proroków, ale kończy się obietnicą, że kara nie będzie trwać wiecznie.

Piąty poemat jest modlitwą całego ludu. Lud wspomina swoją hańbę, utraconą ziemię i grzechy ojców i prosi Pana, by na niego wejrzał. Pod koniec woła: Nawróć nas, Panie! ku sobie, a nawrócimy się, odnów dni nasze jako z pierwu. Lamentacje 5,21

Główne przesłanie Lamentacji jest takie: grzech prowadzi do prawdziwej ruiny, lecz Boże miłosierdzie nigdy się nie wyczerpuje, a cierpiący lud może modlić się do Niego szczerze. Kościół czyta te poematy w Wielkim Tygodniu, słysząc w nich smutek Chrystusa, który wziął na siebie cierpienie Jerozolimy i całej ludzkości. W Nim, ukrzyżowanym i zmartwychwstałym, dni ludu Bożego zostają naprawdę odnowione.

Rozważanie

Lamentacje kończą się błaganiem, a nie rozwiązaniem: nawróć nas ku Tobie, Panie, i odnów nasze dni.

Niektóre smutki nie dają się uporządkować. Rozbite małżeństwo, dziecko daleko od wiary, błąd, którego nie da się cofnąć.

Poeta niczego nie udaje. A jednak pośród ciemności mówi wprost: miłosierdzie Pana nie ustało.

Dziś wieczorem odmów jedną tajemnicę bolesną różańca i złóż swój smutek obok Jego smutku.