
Biblia w skrócie · Stary Testament
Księga Ezechiela
Prorocy · 48 rozdziałów · 5 min czytania
Cytaty biblijne z Biblii ks. Jakuba Wujka (1599, wydanie z 1923 r.)
Czy suche kości mogą ożyć? Ezechiel stał w dolinie pełnej kości i patrzył, jak powstają.
Jego wizje mówią do wygnańców, którzy stracili wszystko, a Bóg obiecuje im nowe serce, własnego Ducha i rzekę życia, a wszystko to wypełnia się w Chrystusie.
Księga Ezechiela jest księgą prorocką i opowiada, jak Bóg przemawiał do swojego ludu na wygnaniu w Babilonie, ostrzegał go, że Jerozolima upadnie, a potem obiecał dać mu nowe serce i sprowadzić go do domu.
Powołanie Ezechiela
Ezechiel był kapłanem z Jerozolimy. Około pięćset dziewięćdziesiątego siódmego roku przed Chrystusem Babilon uprowadził go wraz z tysiącami innych mieszkańców Judy do kraju nad rzeką Kebar.
Tam, w piątym roku wygnania, otworzyły się niebiosa i ujrzał chwałę Bożą. Zobaczył wielką chmurę burzową, istoty żyjące o czterech twarzach, koła pełne oczu, a wysoko nad nimi tron, na którym zasiadała postać podobna do człowieka.
Bóg nazwał go synem człowieczym i posłał do ludu buntowniczego, który nie zechce słuchać. Dał mu do zjedzenia zwój, a ten był w jego ustach słodki jak miód. Bóg ustanowił go stróżem domu Izraela, by ostrzegał go przed niebezpieczeństwem, czy będą słuchać, czy nie.
Sąd nad Jerozolimą
Następnie Ezechiel przemawiał poprzez dziwne czynności. Przez wiele dni leżał na boku, wyrysował na cegle oblężenie miasta i obciął sobie włosy, a wszystko to były znaki tego, co wkrótce miało spotkać Jerozolimę.
Bóg ukazał mu przyczynę. W widzeniu Ezechiel został przeniesiony do świątyni i ujrzał tam bożki i haniebny kult w samym domu Bożym. Wtedy chwała Pana uniosła się ze świątyni i opuściła miasto.
Niektórzy w Izraelu mówili, że prorok mówi o odległych czasach. Bóg odpowiedział, że Jego słowo spełni się bez zwłoki. Około pięćset osiemdziesiątego siódmego roku przed Chrystusem Babilon zburzył Jerozolimę i spalił świątynię, dokładnie tak, jak zapowiedział Ezechiel.
Ezechiel nauczał też, że każdy odpowiada za własne grzechy i że Bóg jest sprawiedliwy we wszystkich swoich drogach.
Sąd nad narodami
Ezechiel prorokował przeciw narodom otaczającym Izraela, wśród nich przeciw Ammonowi, Moabowi, Edomowi, Tyrowi, Sydonowi i Egiptowi. Ich pycha i okrucieństwo nie ujdą bezkarnie, bo Pan jest władcą całej ziemi i żaden król nie zdoła Mu się przeciwstawić.
Nadzieja dla wygnańców
Gdy nadeszła wieść o upadku Jerozolimy, orędzie Ezechiela zmieniło się z ostrzeżenia w pocieszenie. Bóg znów ustanowił go stróżem i kazał mu mówić: Żywię Ja, mówi Pan Bóg, nie chcę śmierci niezbożnego, ale żeby się nawrócił niezbożny od drogi swej, a żył.
Księga Ezechiela 33,11
Ezechiel potępił pasterzy Izraela, którzy paśli samych siebie, a trzodzie pozwolili się rozproszyć. Bóg obiecał, że On sam odszuka swoje owce, zgromadzi je i ustanowi nad nimi jednego pasterza, swojego sługę Dawida.
Bóg obiecał też odnowić swój lud od wewnątrz. Powiedział: I dam wam serce nowe i ducha nowego położę wpośród was, a wyjmę serce kamienne z ciała waszego i dam wam serce mięśne.
Księga Ezechiela 36,26 Miał ich zgromadzić spośród narodów, oczyścić czystą wodą i złożyć w nich swojego Ducha.
Potem Ezechiel został postawiony w dolinie pełnej suchych kości. Na słowo Boga kości zbliżyły się do siebie, pokryło je ciało, wstąpił w nie duch i stanęły jako wielkie wojsko. Kości te oznaczały cały dom Izraela, a Bóg obiecał otworzyć ich groby i sprowadzić ich z powrotem do ich ziemi.
Ezechiel połączył też dwa kawałki drewna w jeden na znak, że Juda i Izrael znów będą jednym ludem pod jednym królem. Bóg miał zawrzeć z nimi Przymierze pokoju, a Jego mieszkanie miało być pośród nich na wieki.
Następnie Ezechiel zapowiedział ostatni wielki atak na lud Boży, który przypuści Gog, władca z kraju Magog. Bóg go pokona, a wszystkie narody poznają, że Pan jest święty.
Nowa świątynia
W dwudziestym piątym roku wygnania Ezechiel został przeniesiony w widzeniu na bardzo wysoką górę. Tam mąż z prętem mierniczym pokazał mu nową świątynię, mierząc bramę po bramie i dziedziniec po dziedzińcu.
Chwała Pana, która opuściła dawną świątynię, powróciła przez bramę zwróconą na wschód i napełniła dom.
Potem Ezechiel zobaczył wodę wypływającą spod progu świątyni. Ze strumyka stała się rzeką tak głęboką, że nie można było jej przejść, a słone wody, do których wpływała, stawały się zdrowe. Na jej brzegach rosły drzewa, których owoce służyły za pokarm, a liście za lekarstwo.
Księga kończy się podziałem ziemi między pokolenia i miastem pośrodku. Bóg oznajmił, że imię tego miasta od owego dnia będzie brzmiało: Pan tamże.
Księga Ezechiela 48,35
Główne przesłanie Księgi Ezechiela jest takie, że Bóg jest święty i sprawiedliwy, a mimo to nigdy nie opuszcza swojego ludu: sądzi grzech po to, by uzdrowić, i daje nowe serce oraz własnego Ducha. Kościół widzi wypełnienie tego w Jezusie Chrystusie, Dobrym Pasterzu, który oddaje życie za owce i którego ciało jest prawdziwą świątynią. Z Jego przebitego boku wypłynęła woda, a Kościół widzi w rzece Ezechiela chrzest i Ducha udzielanego przez Niego. Miasto, w którym obecny jest Pan, wskazuje na niebieską Jerozolimę, gdzie Bóg zamieszka ze swoim ludem na zawsze.
Rozważanie
Księga Ezechiela kończy się miastem, którego nowe imię mówi wszystko: Pan tam jest.
W trudne dni ta dolina suchych kości może przypominać twoje życie: wyczerpane, puste, bez nadziei na jakąkolwiek zmianę.
Bóg jednak tchnie życie w to, co wydawało się skończone. Odbiera serca z kamienia i daje serca z ciała.
Gdy w tym tygodniu wejdziesz do kościoła, przeżegnaj się wodą święconą i wspomnij swój chrzest, rzekę, która jako pierwsza dała ci życie.
Crucis