Księga Wyjścia

Biblia w skrócie · Stary Testament

Księga Wyjścia

Pięcioksiąg · 40 rozdziałów · 5 min czytania

Cytaty biblijne z Biblii ks. Jakuba Wujka (1599, wydanie z 1923 r.)

Niemowlę w koszyku. Krzew, który płonie i się nie spala. Morze, które rozstępuje się przed uciekającymi niewolnikami.

Księga Wyjścia opowiada, jak Bóg usłyszał wołanie swojego ludu, zerwał jego kajdany i zamieszkał pośród niego, a jej baranek paschalny już wskazuje na Chrystusa.

Księga Wyjścia jest drugą księgą Biblii i opowiada, jak Bóg wyzwolił swój lud z niewoli egipskiej, uczynił go swoim narodem na górze Synaj i zamieszkał pośród niego.

Niewola w Egipcie

Historia zaczyna się długo po czasach Józefa. Potomkowie Jakuba, zwani Izraelitami, rozrośli się w Egipcie w wielki lud. Nowy faraon zaczął się ich bać, uczynił z nich niewolników i zmusił do budowania swoich miast.

Izraelitów jednak wciąż przybywało, więc faraon rozkazał wrzucać do rzeki każdego nowo narodzonego hebrajskiego chłopca. Pewna matka ukrywała syna przez trzy miesiące, a potem złożyła go w koszyku wśród sitowia. Córka faraona znalazła dziecko i nadała mu imię Mojżesz, a on wychował się na dworze faraona.

Powołanie Mojżesza

Już jako dorosły Mojżesz zabił Egipcjanina, który bił Hebrajczyka, i uciekł do ziemi Madian. Tam żył jako pasterz i poślubił Sefforę.

Pewnego dnia na górze Horeb Mojżesz zobaczył krzew, który płonął, a nie spalał się. Bóg przemówił do niego z krzewu i posłał go, aby wyzwolił Jego lud. Gdy Mojżesz zapytał o Jego imię, Bóg odpowiedział: Jam jest, którym jest. Księga Wyjścia 3,14 To imię mówi, że tylko Bóg istnieje sam z siebie i że zawsze jest obecny przy swoim ludzie.

Mojżesz się bał i tłumaczył, że jest nieudolny w mowie. Bóg dał mu do pomocy jego brata Aarona, aby mówił razem z nim, i obaj udali się do faraona.

Dziesięć plag

Mojżesz i Aaron prosili faraona, aby pozwolił ludowi odejść i oddać cześć Bogu na pustyni. Faraon odmówił i jeszcze bardziej obciążył niewolników pracą.

Wtedy Bóg dotknął Egipt dziesięcioma plagami. Woda zamieniła się w krew, a kraj zalały żaby, komary i muchy. Padło bydło, pojawiły się wrzody, grad i szarańcza zniszczyły plony, a ciemność okryła Egipt na trzy dni. Za każdym razem faraon zatwardzał swoje serce.

Dziesiątą plagą była śmierć wszystkich pierworodnych synów w Egipcie. Bóg polecił każdej izraelskiej rodzinie zabić baranka bez skazy, naznaczyć jego krwią odrzwia domu i spożyć posiłek w pośpiechu, z przaśnym chlebem. Pan ominął naznaczone domy. Była to pierwsza Pascha, a Izrael otrzymał nakaz obchodzenia jej jako święta przez wszystkie pokolenia.

Tej nocy faraon w końcu pozwolił ludowi odejść. Izraelici mieszkali w Egipcie około czterystu trzydziestu lat.

Przejście przez morze i pustynia

Wkrótce faraon zmienił zdanie i ruszył za nimi w pościg ze swoimi rydwanami. Izraelici znaleźli się w potrzasku między wojskiem a morzem i wołali w strachu.

Mojżesz wyciągnął rękę, a Bóg rozdzielił wody. Izrael przeszedł po suchym dnie. Gdy Egipcjanie ruszyli za nimi, wody powróciły i ich pochłonęły. Mojżesz i lud zaśpiewali pieśń na cześć Pana, który ich ocalił.

Na pustyni lud cierpiał głód i pragnienie, więc szemrał. Bóg dawał im każdego ranka chleb z nieba zwany manną, wieczorem zsyłał przepiórki i wyprowadził wodę ze skały.

Przymierze na Synaju

W trzecim miesiącu po wyjściu z Egiptu Izraelici przybyli pod górę Synaj. Tam Bóg ofiarował im Przymierze, święty związek między sobą a nimi. Powiedział: A wy będziecie mi królestwem kapłańskiem i narodem świętym. Księga Wyjścia 19,6

Z góry, pośród grzmotów, ognia i dymu, Bóg dał Dziesięć Przykazań. Pierwsze brzmi: Nie będziesz miał bogów cudzych przedemną. Księga Wyjścia 20,3 Przykazania zostały zapisane na dwóch kamiennych tablicach.

Bóg dał także prawa dotyczące sprawiedliwości, troski o ubogich, wdowy i przybyszów oraz kultu. Lud przyrzekł wypełniać wszystko, co powiedział Pan, a Mojżesz przypieczętował Przymierze krwią ofiary.

Następnie Mojżesz wstąpił na górę i pozostał tam czterdzieści dni i nocy. Tymczasem lud się zniecierpliwił i kazał Aaronowi zrobić złotego cielca, któremu oddawał pokłon. Mojżesz w gniewie rozbił tablice.

Mojżesz wstawiał się za ludem, a Bóg mu przebaczył. Odnowił Przymierze i ponownie zapisał przykazania na nowych tablicach. Mojżesz zszedł z góry z twarzą promieniejącą od rozmowy z Bogiem.

Mieszkanie Boga

Podczas czterdziestu dni na górze Bóg przekazał Mojżeszowi dokładne plany świętego namiotu zwanego przybytkiem, wraz z Arką Przymierza, ołtarzem i szczególnymi szatami dla Aarona i jego synów, którzy mieli pełnić służbę kapłańską. Teraz lud hojnie składał dary, a biegli rzemieślnicy wykonali wszystko tak, jak zostało nakazane.

Gdy praca została ukończona, obłok okrył namiot, a chwała Pana go napełniła. Odtąd obłok prowadził Izraela za dnia, a ogień w nim w nocy, tak że Bóg był z nimi na każdym kroku ich wędrówki.

Główne przesłanie Księgi Wyjścia jest takie, że Bóg słyszy wołanie cierpiących, ocala swój lud własną mocą i wiąże go ze sobą Przymierzem miłości i prawa. Baranek paschalny i przejście przez morze zapowiadają Jezusa Chrystusa, Baranka Bożego, który przez swoją śmierć i Zmartwychwstanie wyzwala nas z niewoli grzechu i prowadzi przez wody Chrztu. Manna wskazuje na Eucharystię, a Bóg, który mieszkał w przybytku, objawia się w pełni, gdy Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami.

Rozważanie

Na namiocie na pustyni spoczywa obłok. Bóg, który rozdzielił morze, rozbija teraz namiot pośród swojego ludu i idzie z nim krok po kroku.

Wolność nie uczyniła drogi łatwą. Izrael nadal szemrał, nadal się bał, a nawet pokłonił się złotemu cielcowi.

A jednak Bóg pozostał. Karmił ich każdego ranka i przebaczał im, gdy Mojżesz się za nimi wstawiał.

Cokolwiek wciąż trzyma cię w niewoli, nazwij to dziś przed Nim w modlitwie i zaufaj Temu, który otworzył morze.