Księga Izajasza

Biblia w skrócie · Stary Testament

Księga Izajasza

Prorocy · 66 rozdziałów · 5 min czytania

Cytaty biblijne z Biblii ks. Jakuba Wujka (1599, wydanie z 1923 r.)

Rozżarzony węgiel na wargach proroka. Panna, która pocznie. Sługa zraniony za nasze grzechy.

Izajasz prowadzi od sądu przez pociechę aż do nowego stworzenia, a jego obietnice o Emmanuelu i Cierpiącym Słudze wypełniają się w Jezusie Chrystusie.

Księga Izajasza jest największą z ksiąg prorockich. Opowiada, jak Bóg ostrzegał swój lud przed sądem, pocieszał go na wygnaniu i obiecał Zbawiciela, który przyniesie zbawienie wszystkim narodom.

Powołanie Izajasza

Izajasz był prorokiem w Jerozolimie, w królestwie Judy. Rozpoczął swoją działalność około siedmiuset czterdziestu lat przed Chrystusem i przez wiele lat służył za panowania kilku królów.

W roku śmierci króla Ozjasza Izajasz ujrzał Pana zasiadającego na wysokim tronie w Świątyni, a otaczający Go aniołowie wołali, że jest święty. Izajasz zląkł się, bo wiedział, że jest człowiekiem o nieczystych wargach. Anioł dotknął jego ust rozżarzonym węglem, a Izajasz został posłany, by przemawiać do ludu.

Sąd nad Judą

Pierwsze rozdziały oskarżają Judę o wielki grzech. Lud składał ofiary, a jednocześnie uciskał ubogich i lekceważył wdowę i sierotę. Izajasz porównuje naród do winnicy, którą Bóg starannie zasadził, a która wydała tylko dzikie grona.

Nawet tu jednak Bóg obiecuje lepszą przyszłość. W ostatecznych dniach góra domu Pańskiego wzniesie się ponad wszystkie pagórki i napłyną do niej wszystkie narody. Izajasz mówi, że Bóg będzie sądził narody, a wtedy: I przekują miecze swe na lemiesze, a włocznie swe na sierpy: nie podniesie miecza naród przeciw narodowi, ani się będą więcej ćwiczyć ku bitwie. Księga Izajasza 2,4

Znak Emmanuela

Około siedmiuset trzydziestu pięciu lat przed Chrystusem królowi Judy Achazowi zagrozili wrogowie, a on zaufał potędze Asyrii zamiast Bogu. Izajasz kazał mu prosić o znak, lecz Achaz odmówił. Wtedy prorok powiedział: Oto, panna pocznie i porodzi syna, i nazowią imię jego Emanuel. Księga Izajasza 7,14

Kościół od zawsze widzi spełnienie tej obietnicy w Najświętszej Maryi Pannie i w Jej Synu, Jezusie, Bogu z nami. Izajasz zapowiada dalej dziecię zrodzone z domu Dawida, nazwane Przedziwnym Doradcą, Bogiem Mocnym i Księciem Pokoju. Mówi o różdżce wyrastającej z pnia Jessego, na której spocznie Duch Pański.

Narody i dzień Pański

Kolejne rozdziały zapowiadają Boży sąd nad Babilonem, Moabem, Egiptem, Tyrem i innymi narodami. Pokazują, że Pan jest władcą wszystkich ludów, nie tylko Izraela. Pyszni zostaną poniżeni, a wywyższony będzie jedynie Bóg.

Następnie Izajasz spogląda poza sąd. Opisuje ucztę, którą Pan przygotuje na swojej świętej górze dla wszystkich ludów. W tym dniu Bóg zniszczy śmierć na zawsze i otrze łzy z każdego oblicza.

Ezechiasz i Asyria

Około siedmiuset dwudziestu dwóch lat przed Chrystusem Asyria zniszczyła północne królestwo Izraela. Mniej więcej dwadzieścia lat później król Sennacheryb wyruszył przeciw Jerozolimie. Ezechiasz, król Judy, modlił się w Świątyni, a Izajasz zapewnił go, że miasto zostanie ocalone. Jerozolima została wybawiona, a wojsko asyryjskie się wycofało.

Gdy Ezechiasz ciężko zachorował, Bóg wysłuchał jego modlitwy i dodał mu piętnaście lat życia. Ezechiasz pokazał jednak swoje skarby posłom z Babilonu, a Izajasz ostrzegł go, że pewnego dnia Babilon zabierze wszystko, nawet synów króla.

Pociecha dla wygnańców

Druga część księgi przemawia do późniejszych czasów. Około pięciuset osiemdziesięciu siedmiu lat przed Chrystusem Babilon zburzył Jerozolimę i Świątynię, a lud uprowadził na wygnanie. Do tych złamanych ludzi prorok kieruje pełne czułości orędzie: Cieszcie się, cieszcie, ludu mój! mówi Bóg wasz. Księga Izajasza 40,1

Głos woła na pustyni, by przygotować drogę Panu. Ewangelie uczą, że tym głosem był Jan Chrzciciel, który przyszedł przed Jezusem. Izajasz oznajmia, że bożki narodów są niczym, a jedynym Bogiem jest Pan, Stwórca krańców ziemi.

Bóg wskazuje też z imienia Cyrusa, króla Persji, jako swoje narzędzie. Około pięciuset trzydziestu dziewięciu lat przed Chrystusem Cyrus zdobył Babilon i pozwolił wygnańcom wrócić do domu. Bóg pokazuje, że to On kieruje dziejami każdego imperium.

Cierpiący Sługa

Przez te rozdziały przewija się postać Sługi Pańskiego. Jest wybrany i łagodny, i przynosi narodom sprawiedliwość. Jest też odrzucony, bity i poniżany, choć nie uczynił nic złego.

Ostatnia z tych pieśni porusza najbardziej. Sługa jest prowadzony jak baranek na rzeź i oddaje życie za innych. Izajasz pisze: Lecz on zranion jest za nieprawości nasze, ztart jest za złości nasze: karność pokoju naszego na nim, a sinością jego jesteśmy uzdrowieni. Księga Izajasza 53,5

Kościół widzi w tych słowach Mękę Jezusa Chrystusa, który poniósł nasze grzechy i zmartwychwstał w chwale.

Nowe stworzenie

Ostatnie rozdziały obiecują odnowę Syjonu. Nad Jerozolimą zajaśnieje światło, a narody przyjdą do niej z darami, wysławiając Pana. Posłaniec namaszczony Duchem przyniesie ubogim dobrą nowinę, a jeńcom wolność. Jezus odczytał właśnie te słowa w synagodze w Nazarecie i powiedział, że wypełniły się w Nim.

Księga kończy się obietnicą nowego nieba i nowej ziemi. Bóg zgromadzi ludzi ze wszystkich narodów i będzie ich pocieszał, jak matka pociesza swoje dziecko.

Główne przesłanie Księgi Izajasza brzmi: Bóg jest Świętym, który sądzi grzech, lecz nigdy nie opuszcza swego ludu i realizuje plan zbawienia dla wszystkich narodów. Plan ten wypełnia się w Jezusie Chrystusie, Emmanuelu, Słudze, który cierpiał za nasze grzechy, a którego zmartwychwstanie otwiera drogę do nowego stworzenia, gdzie śmierć zostanie zniszczona, a każda łza otarta.

Rozważanie

Ostatni obraz Izajasza jest pełen czułości: Bóg pociesza swój lud, jak matka pociesza swoje dziecko.

Po wszystkich ostrzeżeniach i ruinach właśnie na tym kończy. Może tego właśnie teraz potrzebujesz, zmęczony poczuciem winy albo smutkiem, który nie chce odejść.

Święty, który sądzi grzech, jest tym samym Bogiem, który ociera każdą łzę. W ranach Sługi jest nasze uzdrowienie.

Popatrz dziś przez jedną cichą minutę na krzyż i pozwól, by On cię pocieszył.