
Biblia w skrócie · Stary Testament
Księga Jeremiasza
Prorocy · 52 rozdziały · 5 min czytania
Cytaty biblijne z Biblii ks. Jakuba Wujka (1599, wydanie z 1923 r.)
Pobity. Zakuty w dyby. Wrzucony do błotnistej cysterny. A mimo to nie chciał zamilknąć.
Jeremiasz patrzył na upadek Jerozolimy, a jednak przez niego Bóg obiecał Nowe Przymierze wypisane w sercu, przypieczętowane przez Jezusa Jego Krwią podczas Ostatniej Wieczerzy.
Księga Jeremiasza jest księgą prorocką i opowiada, jak Bóg posłał młodego człowieka, by ostrzegał mieszkańców Judy przed nadchodzącym sądem, cierpiał razem z nimi podczas upadku Jerozolimy i zapowiedział Nowe Przymierze, które wyrośnie ponad ruinami.
Powołanie Jeremiasza
Jeremiasz urodził się w rodzinie kapłańskiej w wiosce Anatot, niedaleko Jerozolimy. Bóg powołał go około roku sześćset dwudziestego siódmego przed Chrystusem, za dni króla Jozjasza, gdy był jeszcze bardzo młody.
Bóg powiedział mu, że jego misja zaczęła się na długo przed jego narodzinami: Pierwej, niźlim cię utworzył w żywocie, znałem cię: i pierwej, niżeliś wyszedł z żywota, poświęciłem cię: i prorokiem między narody dałem cię.
Księga Jeremiasza 1,5
Jeremiasz odpowiedział, że jest tylko dzieckiem i nie umie mówić. Bóg dotknął jego ust, włożył w nie swoje słowa i obiecał, że będzie z nim. Potem pokazał mu gałązkę migdałowca i wrzący kocioł przechylony od północy, znaki, że nadchodzi nieszczęście i że Bóg czuwa nad swoim słowem.
Ostrzeżenia dla Judy
Przez wiele lat Jeremiasz przemawiał do ludu, który odwrócił się od Boga ku bożkom. Bóg mówił, że opuścili Jego, źródło wody żywej, i wykopali sobie popękane cysterny, które nie utrzymają wody.
Stojąc w bramie świątyni, Jeremiasz mówił ludowi, by nie ufał świątyni jak amuletowi. Jeśli nie zmienią swoich dróg, Bóg uczyni Jerozolimę tak opustoszałą jak zrujnowane sanktuarium w Szilo.
Bóg uczył go także przez znaki. W domu garncarza Jeremiasz zobaczył zepsutą glinę, którą formowano na nowo, i zrozumiał, że Bóg może odnowić naród, który do Niego wróci. Potem rozbił gliniany dzban przed starszymi, by pokazać, jak Jerozolima zostanie roztrzaskana.
Wierność drogo go kosztowała. Kapłan Paszchur kazał go zbić i zakuć w dyby, a ludzie spiskowali przeciw jego życiu, nawet mężczyźni z jego własnej wioski. Jeremiasz wołał do Boga z gorzką szczerością, a jednak nie mógł milczeć, bo słowo Boże płonęło w nim jak ogień.
Za króla Joakima Jeremiasz podyktował wszystkie swoje ostrzeżenia wiernemu sekretarzowi Baruchowi. Gdy zwój odczytano królowi, Joakim pociął go i wrzucił do ognia. Bóg polecił Jeremiaszowi spisać wszystko od nowa.
Upadek Jerozolimy
Babilon był teraz największą potęgą świata. Jeremiasz nauczał, że Bóg posługuje się Babilonem, by ukarać swój lud, i że poddanie się mu jest drogą do ocalenia życia. Za to przywódcy nazwali go zdrajcą.
Za ostatniego króla, Sedecjasza, Babilon obległ Jerozolimę. Jeremiasza aresztowano i wrzucono do błotnistej cysterny, by tam umarł, aż obcy sługa z pałacu, Ebedmelek, wstawił się za nim i wyciągnął go na linach.
Około roku pięćset osiemdziesiątego siódmego przed Chrystusem mury zostały przełamane, świątynia spłonęła, a lud uprowadzono do Babilonu. Spełniło się to, co Jeremiasz zapowiadał przez tyle lat.
Nadzieja i Nowe Przymierze
Jeszcze przed ostatecznym upadkiem Jeremiasz napisał do tych, którzy byli już na wygnaniu. Polecił im budować domy, zakładać ogrody i modlić się za miasto, w którym mieszkają, bo ich niewola potrwa siedemdziesiąt lat.
Bóg obiecał przez niego: Bo Ja wiem myśli, które Ja myślę o was, mówi Pan, myśli pokoju a nie udręczenia, abych wam dał koniec i cierpliwość.
Księga Jeremiasza 29,11
W rozdziałach często nazywanych Księgą Pocieszenia Jeremiasz ogłasza największą obietnicę księgi. Oto dni przychodzą, mówi Pan, i postanowię z domem Izraelskim i z domem Judzkim przymierze nowe
Księga Jeremiasza 31,31
To Przymierze nie miało być wypisane na kamieniu. Bóg powiedział: Dam zakon mój do wnętrzności ich, a na sercu ich napiszę go: i będę im Bogiem, a oni będą mi ludem.
Księga Jeremiasza 31,33
Gdy Jerozolima była oblężona, Bóg polecił też Jeremiaszowi kupić pole w Anatot. Zakup był znakiem, że w tej ziemi znów będzie się kupować domy i pola.
Ostatnie lata
Po upadku miasta Babilon ustanowił Godoliasza namiestnikiem nad tymi, którzy pozostali w Judzie, lecz Godoliasz został zamordowany. W obawie przed zemstą ocaleni uciekli do Egiptu i wbrew woli Jeremiasza zabrali ze sobą jego i Barucha.
W Egipcie Jeremiasz wciąż przestrzegał lud przed oddawaniem czci bożkom. Księga zawiera też jego słowa przeciw wielu obcym narodom, zwłaszcza przeciw Babilonowi, który pewnego dnia również padnie pod Bożym sądem.
Księga kończy się w Babilonie, gdzie wygnany król Jojakin zostaje wypuszczony z więzienia i otrzymuje miejsce przy królewskim stole, mały znak, że Bóg nie zapomniał o rodzie Dawida.
Główne przesłanie Księgi Jeremiasza jest takie, że Bóg jest sprawiedliwy i karze grzech, a jednak nigdy nie opuszcza swojego ludu i zawsze przygotowuje drogę miłosierdzia. Sam Jeremiasz, odrzucony, bity i skazany przez własny lud, gdy głosił słowo Boże, zapowiada Chrystusa. Nowe Przymierze wypisane w sercu wypełniło się w Jezusie, który podczas Ostatniej Wieczerzy dał swoją Krew jako krew Nowego Przymierza i który wylewa Ducha Świętego, aby prawo Boże żyło w Jego ludzie.
Rozważanie
Księga Jeremiasza kończy się w Babilonie, gdzie wygnanego króla wyprowadzają z więzienia i sadzają przy królewskim stole. Mały znak, ale prawdziwy.
Gdy życie się wali, nadzieja może skurczyć się niemal do zera. Jeremiasz to znał i wylewał przed Bogiem swoją gorycz.
Myśli Boga o Jego ludzie są myślami pokoju. On nie opuszcza swoich, nawet na wygnaniu.
Wypatruj dziś jednego małego znaku Jego troski, a kiedy go dostrzeżesz, zatrzymaj się i podziękuj Mu.
Crucis