Święci i autorzy

Święty Łazarz z Betanii

Święty Łazarz z Betanii był bratem Marty i Marii oraz ukochanym przyjacielem Jezusa, którego Pan często gościł w ich domu w Betanii, w pobliżu Jerozolimy. Gdy Łazarz zachorował i umarł, Jezus przyszedł cztery dni później i głęboko poruszony kazał usunąć kamień i donośnym głosem wywołał go z grobu, a zmarły wyszedł jeszcze związany w chusty grobowe – największy ze znaków opisanych w Ewangelii według św. Jana, zapowiedź własnego Zmartwychwstania Chrystusa i zmartwychwstania obiecanego wszystkim, którzy wierzą.

Ten cud był tak uderzający, że wielu uwierzyło w Jezusa, a arcykapłani postanowili zabić także Łazarza. Starożytna tradycja głosi, że Łazarz został później biskupem i pasterzem dusz – według niektórych przekazów w Kition na Cyprze, według innych w Marsylii w Galii – i pracował dla Ewangelii aż do swego ostatniego zaśnięcia w Panu. Czczony zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie jako świadek mocy Chrystusa nad śmiercią, jest wspominany 17 grudnia.